İstanbul bugün daha sessiz, daha tenha ve çok daha hüzünlü.
Sosyal medyada o acı haberi ilk gördüğümde, zihnim gerçeği kabullenmeyi reddetti. "Şakadır" dedim içimden, "Böyle şaka olmaz, kesin bir yanlışlık vardır." İnanmak istemedim...
İnsan 25 yıllık yol arkadaşını, çeyrek asırlık sırdaşını ekrandaki birkaç soğuk kelimeyle uğurlamaya kendini nasıl ikna edebilir ki?
Oysa sen bana yıllar önce bugünün vasiyetini fısıldamıştın. Yazdığım yazıları, şiirleri her okuduğunda, "Hep çok güzel köşe yazıları, şarkı sözleri yazıyorsun. Bir gün ölürsem benim için de yaz, okusun tüm sevdiklerim" derdin.
Ben ise o her zamanki dost telaşıyla kızardım sana; "Sus, öyle deme, ağzını hayra aç" diyerek sustururdum seni. Meğer kader, o gün o helalliği çoktan kaydetmiş defterine. Senin ardından, senin istediğin gibi sana dair yazmak da varmış yazgımda..
Şimdi bu satırları, inan ki boğazım düğümlene düğümlene, gözyaşlarım düşe düşe yazıyorum dostum. Sözümü tutuyorum; ama içim yana yana...
Sevda, hayatıma bir sonbahar günü girmişti. Kadere bakın ki, yine bir sonbahar günü, ardında tarifsiz bir boşluk bırakarak sessizce çekip gitti.
Şimdi onunla adımladığımız İstanbul sokakları öksüz kalacak. İstiklal Caddesi, Çiçek Pasajı’nın neşesi kaçacak.
Pierre Loti’de içtiğimiz çayların tadı buruk, o çok sevdiğimiz İstanbul manzarası eski keyfini vermeyecek artık. Bastığım her kaldırımda, baktığım her manzarada onun silinmez izi var.
Oysa daha bu yaz konuşmuştuk. Gelememişti yanıma. O her zamanki umutlu ve güçlü sesiyle, "İyileşeyim geleceğim, ölümlü dünya" demişti.
Meğer bu cümle, bu dünyadaki son sözlerinin habercisiymiş. Bak, gittin işte sevgili dostum. Ardında sadece ortak yaşanmışlıklar, çınlayan kahkahalar ve içimizi sızlatan koskoca bir özlem bırakarak gittin.
Yıllarca durup dinlenmeden çalıştın, çabaladın. Her yorulduğunda, "Bir emekli olayım, rahat edeceğim artık" derdin.
Hayatın koşturmacasından sıyrılıp derin bir nefes alacaktın güya. Ama kader o çok hak ettiğin huzuru yaşamana izin vermedi; seni bizden, hayattan ve hayallerinden zamansızca kopardı.
25 yıllık arkadaşım, can dostum, Sevda’m...
Sana verdiğim sözü tuttum. Bu dünya seni çok yordu ama dilerim gittiğin yerde sonsuz huzuru bulursun.
Yattığın yer seni incitmesin, toprak seni şefkatle sarmalarken ruhun şad olsun. Rahat uyu..
İstanbul'da, bu fani dünyada bıraktığın yorgun dostun da seni hiçbir zaman unutmayacak...