Pek Muhterem, Ahmed Çelen Kardeşimiz, pek çoğumuzun hissiyyatına tercüman olan, 17 Rubâî (dörtlük)’ den müteşekkil, uzunca bir şiir terennüm etmiştir; ehemmiyyetine binâ’en Bu Köşe’de aynen aktarıyoruz.
Sen gittin gideli dünya bir garip
Dertler baştan aştı, derman kalmadı.
Akıllar şaşırdı, diller dolaştı
Doğruyu gösteren ferman kalmadı.
Adım adım gezdin diyarı rûm’
Ümide çevirdin fecî durumu
Bin bir emekle attın tohum’u
Ekinleri yaktık harman kalmadı.
Pusula her tersi gösterir oldu
Artık mesleğimiz sırf kibir oldu
Gönül sarayları yerle bir oldu
Ayağa kaldırır Sinan kalmadı.
Hep ümitle bakmış idin yarına
Mirasın ilimdi evlatlarına
Üzgünüm şimdi gidecek zoruna
Bir ezber kaldı bir irfan kalmadı.
Her taleben hizmet alsın isterdin
Sesini aleme salsın isterdin
İlim deryasına dalsın isterdin
Denizler kurudu umman kalmadı.
İstikamet üzere gitmez ayaklar
Helal ile dolmaz oldu kursaklar
Karaya karıştı süt gibi aklar
Kılı kırk yaracak iz’an kalmadı.
Tuğla tuğla ördün sen bu hisarı
Bilmişmiydin yaşanacak hasarı
Hakk’ı söyleyenler kapı dışarı
Doğruya sığınak liman kalmadı.
Yıkıldı hayaller kırıldı düşler
Küfre kuyruk olup yardım edişler
Yalan dolan ile görüldü işler.
İ’timat sarsıldı, eman kalmadı.
Nursuzların ankasına takıldık
Takıldık da tepe üstü çakıldık
Çıfıtla bir olduk hepten yıkıldık
Gayrı bizden korkan düşman kalmadı.
Kafirlerle aramız yarılymayınca
Bütün mü’minlerle karılmayınca
Allah’ın ipine sarılmayınca
Bizi sabit tutan urgan kalmadı,
Karakış ortası bir dağ tepesi
Küstürdük, duyulmaz bir dostun sesi
Bir ana kucağı baba nefesi
İçine saracak yorgan kalmadı.
Farklı telden çaldık ayırdık dili
Ümmetin bu yüzden gönlü perdeli
Burguyu çok gerdik kopardık teli
Şarkımızı çalan keman kalmadı.
Bahcivan gidince çiçekler soldu
Son kalan gülleri hoyratlar yoldu
Aslan yatağına tilkiler doldu
Eyvah ki kovacak Aslan kalmadı.
Her kapı kapandı bunaldık darda
Yoklukta iyiyidik bozulduk var’da
Kaybolduk sahrâda yittik dağlarda.
Biz’den haber veren duman kalmadı.
Yılkılar dağınık süvari bir hoş
Bir meçhûle doğru var gücünle koş
Bilmem ne kazandık heybeler bomboş
Buğdaydan vaz geçtik saman kalmadı.
Lükse hayran kaldık, konfora kandık
O günden beridir ütüldük, yandık
Gavura özendik “biz” den utandık
Uygarlık bastırdı umran kalmadı.
“Her evladım bir Süleyman” demiştin
“ Allah düşmanları düşman,” demiştin
2Tefrika yapmayın aman!” demiştin
İçi yanık bir Süleyman kalmadı.