☰
✕

CUM’A SOHBETİ ( 8 /19)

DİKKATE DEĞER BİR MANZÛME!...

Pek Muhterem, Ahmed Çelen Kardeşimiz, pek çoğumuzun hissiyyatına tercüman olan, 17 Rubâî (dörtlük)’ den müteşekkil, uzunca bir şiir terennüm etmiştir; ehemmiyyetine binâ’en Bu Köşe’de aynen aktarıyoruz.

Sen gittin gideli dünya bir garip

Dertler baştan aştı, derman kalmadı.

Akıllar şaşırdı, diller dolaştı

Doğruyu gösteren ferman kalmadı.

Adım adım gezdin diyarı rûm’

Ümide çevirdin fecî durumu

Bin bir emekle attın tohum’u

Ekinleri yaktık harman kalmadı.

Pusula her tersi gösterir oldu

Artık mesleğimiz sırf kibir oldu

Gönül sarayları yerle bir oldu

Ayağa kaldırır Sinan kalmadı.

Hep ümitle bakmış idin yarına

Mirasın ilimdi evlatlarına

Üzgünüm şimdi gidecek zoruna

Bir ezber kaldı bir irfan kalmadı.

Her taleben hizmet alsın isterdin

Sesini aleme salsın isterdin

İlim deryasına dalsın isterdin

Denizler kurudu umman kalmadı.

İstikamet üzere gitmez ayaklar

Helal ile dolmaz oldu kursaklar

Karaya karıştı süt gibi aklar

Kılı kırk yaracak iz’an kalmadı.

Tuğla tuğla ördün sen bu hisarı

Bilmişmiydin yaşanacak hasarı

Hakk’ı söyleyenler kapı dışarı

Doğruya sığınak liman kalmadı.

Yıkıldı hayaller kırıldı düşler

Küfre kuyruk olup yardım edişler

Yalan dolan ile görüldü işler.

İ’timat sarsıldı, eman kalmadı.

Nursuzların ankasına takıldık

Takıldık da tepe üstü çakıldık

Çıfıtla bir olduk hepten yıkıldık

Gayrı bizden korkan düşman kalmadı.

Kafirlerle aramız yarılymayınca

Bütün mü’minlerle karılmayınca

Allah’ın ipine sarılmayınca

Bizi sabit tutan urgan kalmadı,

Karakış ortası bir dağ tepesi

Küstürdük, duyulmaz bir dostun sesi

Bir ana kucağı baba nefesi

İçine saracak yorgan kalmadı.

Farklı telden çaldık ayırdık dili

Ümmetin bu yüzden gönlü perdeli

Burguyu çok gerdik kopardık teli

Şarkımızı çalan keman kalmadı.

Bahcivan gidince çiçekler soldu

Son kalan gülleri hoyratlar yoldu

Aslan yatağına tilkiler doldu

Eyvah ki kovacak Aslan kalmadı.

Her kapı kapandı bunaldık darda

Yoklukta iyiyidik bozulduk var’da

Kaybolduk sahrâda yittik dağlarda.

Biz’den haber veren duman kalmadı.

Yılkılar dağınık süvari bir hoş

Bir meçhûle doğru var gücünle koş

Bilmem ne kazandık heybeler bomboş

Buğdaydan vaz geçtik saman kalmadı.

Lükse hayran kaldık, konfora kandık

O günden beridir ütüldük, yandık

Gavura özendik “biz” den utandık

Uygarlık bastırdı umran kalmadı.

“Her evladım bir Süleyman” demiştin

“ Allah düşmanları düşman,” demiştin

2Tefrika yapmayın aman!” demiştin

İçi yanık bir Süleyman kalmadı.