Hepimiz çok şey düşünüyoruz ama taşın altına elimizi ne kadar koyuyoruz, bilmiyorum.
Devletten bekliyoruz… Olmuyor.
Kurumlardan bekliyoruz… Olmuyor.
Her gün aynı soruyu kendime soruyorum. Cevabından korkuyorum: “Ben yoksam ne olacak?”
Anne olarak ben her zaman koşulsuz varım. Ama bir gün ben olmadığımda ne olacak?
Bazen içimden, “Allah’ım, emanetini benden sonra da bırakma” diyorum. Bunu söylerken bile ağlıyorum. İçim acıyor.
O anneyi asla suçlamıyorum. Çünkü hangi koşullarda, nasıl bir hayat yaşadığını en iyi o ve evladı bilir. Bu bir çaresizlik meselesi.
Bugün 12.08.2026… Oğlumun gün akışı; 13.30 havuz, 14.00 fitness, 15.00 yemek molası, 16.00 özel eğitim. Her gün farklı bir programla devam ediyor. Ben de bir yandan onun hayatını düzenlemeye, bir yandan kendime alan yaratmaya çalışıyorum.
Eminim benim gibi evladı olan birçok anne de aynı mücadeleyi veriyor.
Biz çok şey istemiyoruz.
Hayatımızı kolaylaştıracak, bizden sonrasını da düşünecek, ölümlerden sonra değil, bugün konuşulacak ve sürdürülebilir bir sistem istiyoruz.