Bronz tenli akşama hakimiyetini ilan ederken kuzguni bir gece
Adını kor koyduğum günden beri
Mülteci hayallerim sancılıdır hep döşünde
Yıldız yıldız dizdim bakışlarının sesini geceye
Kulak hırpalayan,yürek dağlayan
Sessizlikte yankılanan
Yabancı bir lisandır bu işittiğim
Anlatmaz ki hiç bizi ,senli benli
Bıraktığın gibi işte
Boğulduğum sensizliğin kimsesizliğindeyim
Ben hasretin kor nefesiyim
Mahlahsız düşüncelerim ağıtlar yakarken alev alev
Dikilir aşkım o vakit dimdik Elif gibi
Cazgirlik etse de sensizliğimin kimsesizliği
Velveleye verir dilim şaha kaldırıp sabır zikrini
Bıraktığın gibi işte
Sensizliğin sessizliğinde
Şehriyardır kimsesizliğim
Deruhte eden anılara ağlarken yüreğim
Ölümü özencik edip
Kancık bir pusuda bekler durur azrailim
Ölüm kader, azmettiricisi sen
Yangın hasretten, su ben
Yokluğundur kor olup yakan
Benim ben küllerinde eşelenip duran
Bilmez mi ki bağrıma çöken azrailim
Bir sevda uğruna ölmekse , kaderime iman ettim
Bıraktığın gibi işte
Ben hasretin kor nefesiyim
Şek kabul etmez aşk amentüsü
Abanırken ruhuma müfrit hüznü
Yorgunluğuma,vurgunluğuma
Ve savrulduğum fırtınanın yağmurunda
Islak ıslak titrerken yalnızlık
Ve yanarken ıslak çıra misali için için
Bıraktığın gibi işte
Eşelenip durduğum aşkımızın küllerindeyim
Ben hasretin kor nefesiyim
Yalazını suratıma çarpa çarpa
Bağrıma basa basa
Hasretin su olabilmeyi öğretti yangınıma
Yalan değil , küfür de ettim gidişine ne varsa
Vefasızlığın alayına çıldıra çıldıra
Çıldırmak olmasa nasıl dayanırım ki ben bu yangına ?
Yaslanıp isli gönül duvarıma
Pürmelal bir sabır daha çekerim sonra
Ben hasretin kor nefesiyim
Hem artık adını da anmıyorum
Kor diyorum kısaca sana
Senin adın kor bundan sonra
Bıraktığın gibi işte
Eşelenip durduğum aşkımızın küllerinde
Sensizliğin kimsesizliğinde
Yangınların mücahidiyim
Ben hasretin kor nefesiyim
Bahar Önen BÜKE
Yazar & Şair