O RİBÂLE SÜLEYMAN EFENDİ HAZRET’LERİNE AİD DEĞİLDİR!... ( 5 )
Risâle’de, hâşâ! Hazreti Üstazımızın mürşidi olduğu iddi edilen, es-Seyyid Ahmed el- Kürdiyyü’l Hüseynî, aslında, Çapakçur’lu şeyh olarak bilinen bir kişi olup, Turuk-u Âliye’den hiç birisine, hele hle, Tarîkat-i Nakşibendiyye-i aliyye’ye, kat’î olarak, ne nisbet-i Sahîhası ve ne de teselsülü varıdr. Turuk-u âliye’den hiç birisinde ı’rab’dan mahalli yoktur; Muhtemelen,Doğu ve Güneydoğu’da ba’zı aileler için şıh’lık izafe edilir, “ Şeyh,” değil, “ Şıh,” bu zat’da muhtemelen bir şıh ailesiinden tevârüs eden “şıh,” lık unvanıyla anılan bir kişi olmalıdır. Muhammed İhsan Oğuz, bu şıhla veçhen en vecihin,( yüzyüze) görüşmemiş muhtemelen, aralarında mektup teâtisi gerçeklişmiştir.Dolaysiyle, Muhammed İhsan Oğuz’un da Turuk-u Âliye’den hiç birisine intisabı, Nisbeti Sahîhası ve teselslü yoktur.
“ kezâ, hükûmet siyâseti, siyâsî fıkracılık icraat ve muamelât-ı hükûmeti tenkid gibi umur ile asla meşgul olmamak ve bu mesaile müteallık hiç bir kelime ağıza almamak yalnız, kendi maddî ve ma’nevî işleriyle meşgul olmak lazımdır. Aksihalde hem uzurdur, hem izâe-i evkattır. Herhangi umurda münkirat-i diniyye müşâhede edilirse anı kalben red ve inkâr etmek ve bu münkiratı asla lisana gektirmemek iktiza eder. Zîrâ, zamanımız dinî emr-u bi’l mâ’ruf, nehy-i ani’l-münker’e müsaid değildir. Emr-u bi’l-ma’rufu, nehy-i ani’l- münkeri kalb’den dile, dilden ele intikal ettirenler gayr-i kâbil-i telâfî zarara ma’ruz kalırlar. Hakîkî, EHL-İ Tasavvuf’un hal ve hareketi böyle olur, hilâfı bu mesleğin harıcıdır.”( Mektuplar ve MesâİL-İ Mühimme) Sahife/126)
Yukarıdaki beyanları bırakınız, bir Mürşid-i kâmili, herhangi bir alim, hattâ, herhangi bir müslüman söylemez- söyleyemez; “ Sizden, hayra çağıran, iyiliği emredip kötülüğü nehy’eden bir topluluk bulunsun,” “ Siz insanların iyiliği için ortaya çıkarılmış en hayırlı ümmetsiniz, iyiliği emr’eder, kötülükten nehy’eder ve Allah’a inanırsınız.” ( Âl-i İmran/3/104,110)…
Kur’ân-ı Kerim’de, pekçok âyette,” ma’rufu emreder, münkerden sakındırırsınız,” “ ma’rufu emr’ederler, münkeri nehy’ederler,” “ Onlar ma’rufu emredici, münkeri nehy’edicidirler,” tarzında geçmektedir; Hadis-i Şerif’te ise, Peygamber’imiz salla’llâhu aleyhi ve sellem efendimiz: -“
Sizden herhangi biriniz bin münkeri gördüğünde, eliyle( gücüyle zor kullanarak) buna
muktedir değilse diliyle, buna da muktedir olamazsa, kalben ona buğuz etsin. Münkere karşı kalben buğuz, imanın en zayıf noktasıdır.” Buyurmuştur. Hadis şarihleri, eliyle güç ve kuvvet kullanarak kötülüğü önleme, ümerâ’nın, diliyle ulema’nın, kalbiyile buğuz diğer mü’minlerin vazifesidir,” diye yorumlamışlardır.
Mürşid-i Kâmil ve Mücddid’lerin birincil vazifeleri, ihda,irşad ve tecdid’dir; devrindeki sultan, saltanat ve hükûmet sahibi iktidarlar Şer’i Şerife mugayir, herhangi bir şey,söyler ve tatbik ederse ona karşı gelmek, tenkid etmek de birincil vazifeleridir.
Bilindiği gibi, Tıp ilminde, tedâvî maksadlı kullanan zehir,ağu,afyon, doğrudan verilmez, Drace diye isimlendirilen şekerle kaplı olarak verilir. Bu Risâle’de de, Mektubat-ı Kudsiyye’den ve diğer tasavvufî risâle’lerden alınmış, çok faydalı, ma’lûmat vardır;Meselâ, Hatm-i Havâcegân çok doğru ve çok güzel verilmiştir.
Hatm-i Havâcegan’ın Vaz’ı hakîkî’si ve Mâhiyeti “ Hatm-i Havâcegân: Tarîkat-i aliyye-i Nakşibendiyye’nin Erkân-ı Azîme’sinden olup, Cenab-u Hakk’ın emriyle Hızır aleyhisselâm tarafından sırrı Halka- Havâcegân Havâce Abdülhalık el- Gujdüvânî ( Kadde’se’llâhu Sırrahu’l-Aziz) Hazret’lerine ta’lim buyrulmuş, Müşârun ileyh tarafından va’z ve te’sis kılınmış bir Rükn-ü Rekîn’dir Bu Tarîkat-i Celîle’de Havâce, Abdülhalık Hazret’lerinin zaman-ı Saâdeülerinden i’tibaren bu Rükn-ü Kudsî meral icra olmuş ona tevessül ve tmessük Esbab-ı Vüsûlün en mühimmi ad’dedilmiştir.
Hatm-i Havâcegân; Aslen ve fer’an Kitap ve sünnetten me’huz ve muktebestir. Zîrâ, mutazammin olduğu umûr, Allâhu Teâlâ’ya istiğfâr ve niyaz’dan, Cenab-u Resûlü’s- Sakaleyn’e salât ve selâm’dan, Tahmid ve Tevhid-i Huda’dan, Tilâvet-i Kur’ân-ı Azîmü’ş- Şân’dan ibarettir. Bunların ityân ve ifası ise dahil-i dâire-i Teklifât ve me’murât-ı İlâhiye ve Nebeviyye’dir. Bu haysiyyetle, Hatm-i Havâcegân; bid’ât ve Muhdesâttan muarrâ, bulunan, Kitap ve sünnet Ahkâm-ı ameliyesinden başka bir şey olmayan, efdal-i Erkân-i Tarîkat-i Celîle’dir.” Hatm-i Hacegân-ı Nakşibendiyye’nin hükmü ve en güzl tarifidir…