Futbolda bazı karşılaşmalar vardır; skoru unutulur, oynanan oyun zamanla hafızalardan silinir ama tribünlerde yaşananlar kolay kolay unutulmaz. Hele ki o atmosferin içinde bulunmuşsanız… Jose Mourinho'nun Atina'dan yaptığı son açıklama, tam da bu gerçeği bir kez daha hatırlattı.
Real Madrid'in başında AEK deplasmanına çıkan Portekizli teknik adam, 3-2 kazandıkları maçın ardından tribün atmosferine ilişkin değerlendirmelerde bulundu. Atina'daki coşkudan etkilendiğini gizlemeyen Mourinho, stadın yarattığı etkiyi anlatırken Türkiye'de tanık olduğu atmosferleri hatırlattı. Bir başka deyişle, Yunanistan'daki futbol gecesi ona Türkiye'yi düşündürmüştü.
Aslında Mou'nun bu sözlerini yalnızca sıradan bir maç sonu değerlendirmesi olarak görmek haksızlık olur. Çünkü karşımızda, dünyanın pek çok önemli futbol ülkesinde çalışmış, sayısız büyük statta binlerce taraftarın önüne çıkmış bir teknik adam var. Buna rağmen Türkiye'de yaşadıklarının hafızasında yer etmiş olması dikkat çekici değil mi?
Fenerbahçe'nin başında bulunduğu dönemde tribünlerin ne kadar güçlü bir atmosfer yaratabildiğini yakından gördü. Bazen o coşkunun içinde kaldı, bazen de beklentilerin ve baskının tam ortasında mücadele etti. Şimdi başka bir ülkede, başka bir takımın başındayken benzer bir ortamla karşılaşınca geçmişteki Türkiye günlerine gönderme yapıyor.
Üstelik Portekizlinin değerlendirmesi sadece taraftarın çıkardığı sesle sınırlı değil. Yunan takımlarının kendi sahalarında seyirci desteğiyle daha etkili olabildiğine, deplasmanda ise aynı avantajı yakalamakta zorlandığına dikkat çekiyor. Bu tespit, futbolun görünmeyen ama sonuçlara doğrudan etki edebilen unsurlarından birini anlatıyor: Taraftarın takımıyla kurduğu bağ…
Bana kalırsa Mourinho'nun sözlerinde asıl dikkat çekici nokta da burada. Türkiye'de futbolun en güçlü yanlarından biri olan tribün kültürü, zaman zaman kendi tartışmalarımızın, kavgalarımızın ve bitmeyen gerilimlerimizin gölgesinde kalıyor. Oysa doğru kullanıldığında taraftar desteği, bir takımın en önemli güç kaynaklarından biri.
Mourinho gitti, görev yaptığı ülke değişti, şimdi Real Madrid'in başında. Ama belli ki Türkiye'de gördükleri, yaşadıkları ve hissettikleri hafızasında hâlâ canlı. Demek ki futbol yalnızca kupalarla, galibiyetlerle ve kaybedilen maçlarla hatırlanmıyor. Bazen bir stadın sesi, yıllar sonra bile kendisini hatırlatabiliyor.
Bizim de buradan çıkaracağımız bir ders var. Tribünlerimizi futbolun güzelliğini büyüten, rakibi etkileyen ama saygı sınırlarını aşmayan bir coşkunun adresi haline getirebilirsek, zaten sahip olduğumuz bu önemli avantajı çok daha değerli kılabiliriz.
Mourinho'nun Atina'dan Türkiye'ye uzanan bu küçük hatırlatması, belki de üzerinde biraz daha düşünmemiz gereken bir gerçeği gösteriyor: Futbolda bazı ülkelerden ayrılabilirsin ancak, atmosferini hafızanızdan çıkarmanız o kadar kolay olmayabilir.
Hoşçakalın.