Mavinin tüm tonları raks ederken Marmara kıyısı
Melankoli bir hayal öper yaralarımı
Gemilerim batmış kimin umurunda
Zaten kağıttandı
Bir hayale tutunurken umutlarımın kırk mumu yanar içimde
Alev alır Marmara
Alev alır akşam, boyanır kızıla
Kefilim dokuz doğuran acılarıma.
Hayat sabretmektir belki de
Ve inanmaktir yağmur sonrası çıkacak gökkuşağına
Kaybetmek ne kelime
Sümme haşa !
Umudun gölgesinde ümitvar yaşamak yaraşır namıma
Yarının hülyalarını toprağa ekip
Güzel bahçeler yetiştireceğim
Deniz kıyısında
Ve kağıttan olmayacak bu kez gemilerim
Büyük gemiler inşaa edeceğim süzüle süzüle umutlara
Yaşanacak güzel günlere kefaret bilirim
Acılarıma kefilim
İşte bu yüzden eminim
Filizler baş verirken
Umudumu Seveyim
Şafağın doruğunda
Sevinçler göz kırpar durur bana
Bahar Önen BÜKE
Yazar & Şair