Tema: Gün ışığının biriktirilip, gecenin karanlığına umut ve aydınlık olarak aktarılması
Türü: Lirik-Pastoral
IŞIĞIN KÜÇÜK MUHAFIZI
Toprak yorulup da karanlık çökünce,
Gündüzün yükünü saklar göğsünde.
Sessizce demlenir koyu gecede,
Camdan bedeninde saklı bir heves,
Güneşten biriken minik bir nefes.
Yıldızlar uzaktan göz süzerken sarı,
Işığıyla sarar kör kuyuları.
Rüzgâr fısıldasa da soğuk masalı,
Sönmez içindeki hapsolmuş bahar,
Sessizce nöbetini tutar sabaha kadar.
Ne ateşe muhtaç ne dumanı var,
Avucunda uyur eski sıcaklıklar.
Karanlık geceye meydan okuyarak,
Aydınlatır küçük bir adımı sade,
Güneşin izini taşır gecede.
Şafak sökene dek sürer bu fener,
Gece bittiğinde ışığı söner.
Yeniden doyarken göğün rengine,
Sessizce bekler o kutsal anı,
Yine emmek için parlak güneşi.
