Rüzgarın ıslık çaldığı gecelere karışıyor acının vaveylası
Veryansın eder ağrılı hüzünlerin sancısı
Çırpınıp dururken özgürlüğe aşık acılar
Çarpar durur kaburgalarımın soluna soluna
Umutlar leyla ,hayaller paramparça
Acılar hakkını vere vere okur canıma
Sukunetime hürmetim bil ki sabrımın hatrına
Gözlerimin ferinde cemaline bir açlık
Kirpikler usanmış ,her bir teline binmiş tonlarca ağırlık
Tam şafakta vurur şakaklara şakaklara
Kafam dağınık can paramparça
İşte böyle bu günlerde, meşguliyetimsin sen benim
sendeyim,ben senim
Artık kim beni tanır?
Doğrudur ,şiirlerce kınadım seni satır satır
Islah olmadı, bu nasıl şey çetrefilli
kınadıkça kanıma karışır
İçimde ki isyanı diri tutan nöbetçi gibi
Gece üç beş nöbetlerinde kapanmaz gözlerim kıymık batmış gibi
Başka rollerin figüranları kurtaramaz ki beni
Sen bilmezsin bunu şimdi
Doğrudur beni en çok yangınlar tanır!
Sevdaya sadık olmak aşkın ilmidir
Sayfalar arası hep senden sonrası
Durur hep tam ortasında bir hasret ayracı
Kelimelerin tutup kabzasını
Kışkırtarak vurgunların alâsını
Ciğerlere yangınlar peydahlanır
Şimdi kim beni tanır?
Doğrudur, beni en çok vurulanlar tanır!
Tartaklanırken vaktin küfesinde
Elbette bir avuç toprak olacağız nihayetinde
Üstelik alıp payıma düşen bu mezalimi
Kaburga altına musallat yangınlarda gelecek ardın sıra benimle
Şafak vakti vurur şakaklara şakaklara
Döne döne
gözümde tüten hasret, hayalî cemalinle
Senim, sendeyim
Artık beni kim tanır?
Doğrudur ,beni en çok yangına düçar olmuş sevdalılar tanır
Sancılı bekleyişlerime hürmetim
müebbet yediren üstüme sinmiş kokunun hatrına
Canımdan bezmiş canımın ağırlığıyla
Susmalı o vakit
Birşeyler söylemenin aklı kalmadı
Beni en çok anlayanlar tanır
Bahar Önen BÜKE
Yazar/ Şair
