Etem Sevik
Konuk Şair
Şiir: Çatlaklardan sızan Gün
Şiir Konusu: kusurlar ve yaralar aracılığıyla insanın kendini bulması
Şiir Türü: Serbest ölçüyle yazılmış Lirik
ÇATLAKLARDAN SIZAN GÜN
Bir sabahın kıyısında uyandım,
adını bir türlü koyamadığım bir hüzünle.
Gökyüzü, içimdeki boşluğu
mavi bir sabırla örtüyordu ama!
Kimse bilmez,
insan bazen kendi kalbinde misafir olur tabi.
Kapısını çalar hatıraların,
içeri girer,
ve eski bir sandalyeye otururcasına
susar.
Ellerimden kayıp giden bu zaman
bir su misali değildi de,
bir aynaydı belki;
baktıkça çoğalan
ve dokundukça dağılan.
Bir çocuğun gözlerinde durdu kaldı
en temiz yanım.
Büyüdükçe kirlenen yanlarımdan fazlası
yorulan tarafımdı aslında.
Dünya onun için omuzlarıma değil,
sessizliğime ağır geldi.
Sevmenin korkuya benzeyen bir yanı var:
Kaybetme ihtimaliyle titreyen,
ama yine de vazgeçmeyen.
Bir dua gibi yükselir içimden göğe doğru çıkanlar,
adı konmamış, dili bilinmeyen.
Gündüz güneşi ile parlar, şimdi bana olduğu gibi
sorularıyla yorar.
Her insan biraz yarım,
biraz arayışta,
biraz da kendi karanlığında
ışık arayan bir hayat yolcusu.
Ben, bugün için
kalbimin tozunu silmeye karar verdim, hem de
Kırılmış yerlerimi saklamadan,
acıyan tarafımı inkar etmeden,
çünkü insan olan
ancak içindeki çatlaklardan
sızan ışıkla
kendini bulur.
