Dün yerdeşim, arkadaşım Mustafa Coşkuner’le telefonla görüştük. Sayın Coşkuner, ülkemizin kangrene dönüşmüş sorunları karşısında oldukça duyarlı. Halkımızın, özellikle de çocuk ve gençlerimizin sağlıklı beslenmesi için özel bir çabası var. Çocukların ekran bağımlılığı konusunda duyarlılığı çok yüksek. En beğendiğim kararlılığı ise emperyalizmin Türkiye üzerindeki oyunları, yönlendirmeleri konusunda uyanık olması.
Mustafa Bey’i, ülkemizin iç barışının bozulması oldukça kaygılandırmakta. Bu nedenle insan ilişkilerinde siyasal düşünce, yaşam biçimleri, inanç ve etnik köken ayrılıklarını önemsemez. Bunları görmezden gelir. Her türlü görüşe saygısı çok belirgin. Tartışmalarda kızmaması ilgi çekici. Bu davranışı, herkesçe kolayca fark edilir. Eleştirileri olgunlukla karşılar. Büyüklerine saygısı, küçüklerine sevgisi övgüye değer. Bilginin pususuna yatar. Aydın kişilerden yararlanmayı kaçırılmaz bir fırsat olarak görür.
Telefon görüşmemizde ülkemizin sorunlarını konuştuk. Yanı sıra dünyada bitmez tükenmez savaşlardan söz ettik. Bir ara “Biz, bu dünyaya birbirimizi yemeye mi geldik?” tümcesi döküldü dilinden. Bu tümceyi tüm içtenliğiyle söyledi. İnandığı bir düşünceyi dile getirmenin mutluluğu içindeydi. Bu söz, çok hoşuma gitti.
Evet, biz bu dünyaya niye geldik? Barış içinde yaşayıp mutlu olmaya mı, yoksa kısa sayılacak bir yaşamı çekişmeler, savaşlar, doymak bilmez hırslarla mı geçireceğiz? Yaşadığımız gezegenin önümüze sunduğu kaynaklar hepimize yeter de artar bile. Yeter ki adaletli paylaşmasını bilip karşımızdakinin hakkına saygı gösterelim. Dünyanın bütün varsıllıklarını bir kişinin ya da küçük bir azınlığın elinde toplaması insanlar arasında derin adaletsizliğin temelini atar. İnsanların büyük bölümünün bir dilim ekmek, bir yudum su peşinde koştuğu; bir avuç kişinin ise savurganlık içinde yaşam sürdürdüğü dünyamızda bu adaletsizliktir savaşların asıl nedeni. Batılı emperyalistler, yeryüzünün bütün kaynaklarına sahip olmak istemekte.
Dünyada adaletsizlik var da ülkemizde yok mu? Çok rahatlıkla söyleyebilirim ki Türkiye’de adil bir paylaşım yok! Kimileri kamu kaynaklarını yağmalarken kimileri de bir öğün yemek bulmak için olağanüstü emek harcamakta. Bu adaletsizlik iç barışımız bozmakta, iç cephemizi dağıtmakta. Bu da yurdumuzun savunmasını zorlaştırmakta.
Siyaset, ne yazık ki ülkemizde kolay yoldan varsıllaşmanın, toplumu ayrıştırıp düşmanlaştırmanın bir aracı olarak görmekte. İnsanlar birbirine düşman olunca kendi görüşünü savunanların yolsuzluklarını, ülkemizi zayıflatıcı tutumlarını, haksızlıklarını görmüyor. Kısacası adaletli davranamıyor, haklı olanın hakkını savunamıyor. Çünkü siyasal saplantı ve ondan çıkar elde etme amacı, insanlığa hizmet etme, adaletli olma düşüncesinin önüne geçiyor.
Üç günlük dünyada insanlarla dost, barış içinde ve haksızlık yapmadan yaşamak varken bunca adaletsizliğin çürümüşlüğünde kokuşmak niye? Bazı kişilerin insana yakışmayan büyük bir doyumsuzluğun çukurunda debelenmesinin nedeni ne? Bu yüzden yeryüzünün dört bir yanında kan dökmek niçin?
Mustafa Coşkuner’in söylediği gibi biz, bu dünyaya birbirimizi yemeye mi geldik? Oysa yaşadığımız gezegenimizin her yanında bizi mutluluk içinde doyuracak sayılamayacak sayıda yiyecek var. Demek ki öncelikle insanların karnını doyurmadan önce gözünü doyurmak gerek. İnsan etiyle beslenen, onun kanını akıtmakta kendince mutluluk duyan insan kılıklı varlıklardan insanlığı ve dünyamızı kurtarmanın zamanı gelmedi mi daha?