"Şöhret Değil, Kalite Kalıcıdır"

Tiyatro sahnesinde Davetli Misafir oyunuyla seyirci karşısına çıkan, oyunculuğunun yanı sıra televizyon dünyasındaki unutulmaz karakterleriyle de hafızalarda yer edinen Onur Büyüktopçu ile kariyer yolculuğunu, Kiralık Aşk’ın iz bırakan Koray karakterini, televizyona dönüş ihtimalini ve tiyatroya duyduğu tutkuyu konuştuk. Şöhret dünyasındaki popülerlik anlayışından oyunculukta kalıplaşmaya, sektörün değişen dinamiklerinden annesinin hastalığının hayatında yarattığı derin dönüşüme kadar samimi açıklamalarda bulunan Büyüktopçu, “Sektörde herkesi kendin gibi sanma” sözleriyle de dikkat çekti.

Davetli Misafir, bir davet etrafında gelişen olaylar üzerinden insanların birbirlerinden sakladıklarını ve zamanla değişen ilişkilerini komedi diliyle ele alıyor. Sizce bu hikâyeyi yalnızca eğlenceli bir tiyatro oyunu olmaktan çıkarıp seyirciyi düşündüren bir noktaya taşıyan temel unsur ne?

Bence hikâyenin temelinde, insanların ilişkilerini bitirmekte zorlanması ve zamanla alışkanlıkların ilişkiler üzerindeki belirleyici hâle gelmesi yatıyor. Toplumsal olarak da ilişkilerimizi çoğu zaman alışkanlıklarımızın esiri hâline getiriyoruz. Oyunda da bir adamın eve gelmesiyle başlayan ve onun evden gitmesiyle sona ereceği düşünülen bir durum, hiç beklenmedik gelişmelere kapı aralıyor. Birbirine dost gözüyle bakan insanların aynı evin içinde yaşadığı yakınlaşmalar, saklanan gerçekler ve söylenen yalanlar, hikâyenin temel çatışmasını oluşturuyor. Aslında oyun, üç kişinin yalanları üzerine kurulurken bir yandan da ilişkilerimizi nasıl yıprattığımızı gözler önüne seriyor. Seyirciyi güldürürken kendi ilişkileri üzerine düşünmeye sevk eden tarafı da tam olarak bu.

Oyunda sırların ve beklenmedik gelişmelerin insan ilişkilerini nasıl değiştirdiğini görüyoruz. Gerçek hayatta da bir ilişkiyi asıl değiştiren şey yaşanan olaylar mı, yoksa insanların o olaylar karşısında sakladıkları gerçekler mi?

Kesinlikle saklanan gerçekler. Ben hiçbir ilişkinin kusursuz olduğuna inanmıyorum. İlişkilerde zaman zaman küçük yalanlara başvurulabiliyor. Üstelik bazen insan, karşısındaki kişinin tepkisinden çekindiği için gerçeği söylemek yerine bir şeyleri gizlemeyi tercih ediyor. Örneğin, “O çok sinirlenir, şimdi bir şey söylemeyeyim, başka bir şey uydurayım” düşüncesiyle hareket edebiliyor. Oysa bunun doğru olduğuna inanmıyorum. Öncelikle bir insanı değiştiremezsiniz. Bir davranışından rahatsızsanız bunu açıkça konuşmanız gerekir. Karşınızdaki insanı olduğu gibi kabul edemiyorsanız da o ilişkiyi sürdürmek yerine bitirmeyi düşünmelisiniz. Çünkü bir ilişkiyi devam ettirecek olan şey, iki insanın birbirini değiştirmeye çalışması değil, birbirini anlayabilmesidir. Elbette herkesin farklı alışkanlıkları ve tercihleri olabilir. Ancak mesele, bu farklılıkların ötesinde, insanın karşısındakine karşı ne kadar dürüst olabildiğidir.

Canlandırdığınız Martin karakterinin hikâyedeki işlevini nasıl yorumluyorsunuz?

Martin’in hikâyesi başlangıçta oldukça masum bir dostluk üzerinden şekilleniyor. Ancak zamanla, kendi kontrolü dışında gelişen olaylar onu bambaşka bir noktaya taşıyor. Aslında birlikte yaşaması son derece kolay, pek çok özelliğiyle ideal denilebilecek bir adam. Güzel yemek yapıyor, temizliğe ve hijyene önem veriyor, tamir işlerinden anlıyor, işinde gücünde ve kendi parasını kazanıyor. Kısacası hem ev yaşamında hem de günlük hayatında son derece titiz ve sorumluluk sahibi biri. Bir kadın için aranan pek çok özelliği bünyesinde barındırıyor. Fakat araya başka meseleler ve duygular girdiğinde, bu kadar düzgün görünen bir adamın bile farklı birine dönüşebildiğini görüyoruz. Martin üzerinden anlatılan en önemli şeylerden biri de insanları yalnızca görünen yüzleriyle değerlendirmemek gerektiği. Çünkü herkesin sakladığı bir şey, açığa çıkmayı bekleyen bir sırrı vardır.

Sizce gerçek hayatta da üçüncü kişiler ilişkileri bozan en önemli etkenlerden biri mi?

Türkiye’de özellikle kayınvalidelerin, yakın arkadaşların ve aile çevresinin ilişkiler üzerinde ciddi bir etkisi olduğunu düşünüyorum. Bazen iyi niyetle yapılan müdahaleler bile iki insanın arasını bozabiliyor. İnsanların kendi ilişkilerinin sınırlarını koruyabilmesi ve dışarıdan gelen etkilere karşı durabilmesi gerektiğine inanıyorum.

Oyundaki olaylar geliştikçe karakterlerin birbirlerine karşı tutumları da değişiyor. Sizin karakteriniz açısından hikâyenin en önemli dönüm noktası neresi?

Bence her şeyden önce Martin’in o eve yerleşmesi başlı başına bir dönüm noktası. Çünkü aslında böyle bir şeyi kabul etmesi pek de kolay değil. Düşünsenize, en yakın arkadaşınız sizden yardım istiyor ve sevgilisinden ayrılma sürecinde yanında olmanızı, hatta onun evine taşınmanızı teklif ediyor. Siz kendi düzeninizi değiştirecek, o ilişkinin bütün gelişmelerine yakından tanıklık edeceksiniz. Ben böyle bir teklifi kolay kolay kabul etmezdim. Martin de başlangıçta bu fikre çok sıcak bakmıyor ancak bir şekilde Poll tarafından ikna ediliyor. Asıl hikâye de bu kararla birlikte başlıyor. İkinci büyük kırılma ise Martin’in eve yerleşmesinin ardından en yakın arkadaşının sevgilisine yakınlaşması. Bana göre bir arkadaşın birlikte olduğu ya da duygusal bir ilişki yaşadığı kişiye yönelmek kabul edilebilir bir davranış değil. Üstelik burada söz konusu olan, arkadaşının hâlâ ilişki yaşadığı bir kadın. Dolayısıyla Martin’in bu noktada attığı adım, hikâyedeki dengeleri tamamen değiştiriyor.

Yani siz aşkın gözü kördür diyenlerden değilsiniz?

Hayır, kesinlikle değilim. Benim için arkadaşlık da en az aşk kadar önemli. Bir aşk uğruna en yakın arkadaşımı kaybetmeyi göze alır mıyım, sanmıyorum. Elbette insan bazen duygularının kontrolünü kaybedebilir. Böyle bir aşkı yaşayanları da yargılayamam ama benim bakış açım bu yönde. Arkadaşlıkta bazı sınırların korunması gerektiğine inanıyorum.

Şu ana kadar sahnelediğiniz oyunlardan sonra seyirciden nasıl tepkiler aldınız?

Henüz üç oyun sahneledik ancak Kasım ayı itibarıyla oldukça yoğun bir takvimimiz olacak. Şehir şehir dolaşarak seyircimizle buluşacağız. Şimdiye kadar aldığımız tepkiler son derece olumlu. Seyircinin ilgisi ve güzel yorumları beni gerçekten çok mutlu ediyor. Ayrıca birbirinden yetenekli ve kıymetli isimlerle aynı sahneyi paylaşmak benim için büyük bir şans. Mehtap Bayri ve Ufuk Özkan gibi değerli oyuncularla aynı ekipte olmak, bu yolculuğu benim için daha da özel kılıyor.

Martin bir dost, bir âşık, bir misafir… Peki Onur olarak Martin’le kendiniz arasında benzerlik kurduğunuz, onun davranışlarını anlayabildiğiniz noktalar var mı?

Aslında Martin’in özellikle ilk perdedeki hâliyle bazı ortak özelliklerimiz var. Ben de yemek yapmayı severim, temizlik ve titizlik konusunda hassasım. Hatta zaman zaman bu konuda takıntılı olduğumu bile söyleyebilirim. Ancak bunun dışında Martin’le çok fazla ortak noktamız olduğunu düşünmüyorum. Örneğin ben bir arkadaşımın evine yerleşmeyi tercih etmem. Hele ki en yakın arkadaşımın birlikte olduğu kadınla asla bir yakınlaşma yaşamam. Dolayısıyla Martin’in hikâye ilerledikçe sergilediği bazı davranışlar benim kişisel değerlerimle pek örtüşmüyor.

Davetli Misafir’in kariyerinizde yeni bir dönemin başlangıcı olmasını ister misiniz? Tiyatroda bundan sonra gerçekleştirmek istediğiniz farklı hedefler var mı?

Tiyatro, evimden sonra kendimi en çok ait hissettiğim, nefes alabildiğimi ve gerçekten yaşadığımı hissettiğim tek yer. Bu nedenle ömrümün sonuna kadar tiyatro yapmayı istiyorum. Ben tiyatro kökenli, Devlet Tiyatrosu geçmişi olan bir oyuncuyum. Tiyatroyu yalnızca televizyonda iş olmadığı zamanlarda değerlendirilecek bir alternatif olarak görmüyorum. Bu yaklaşım beni gerçekten rahatsız ediyor. Çünkü tiyatro yapmak, sanıldığı gibi kolayca karar verilip yapılabilecek bir iş değil. Sıcak karavanlarda kahvenizi yudumlayarak, konforlu koşullarda sahneye çıkmıyorsunuz. Bazen buz gibi sahnelerde oyun oynuyor, bazen kulis imkânlarının son derece kısıtlı olduğu mekânlarda hazırlanmak zorunda kalıyorsunuz. Üstelik çok yoğun bir çalışma temposu var. Bir önceki oyunumda 26 gün boyunca şehir şehir dolaştım ve bu sürenin 24 gününde sahneye çıktım. Böyle bir tempoya alışkın olmayan biri için bu oldukça zorlayıcı olabilir. Tiyatro gerçekten büyük bir özveri, disiplin ve bağlılık istiyor. Bana göre tiyatro her şeyden önce bir aşk ve fedakârlık işi. Ben de bu aşkı hayatım boyunca sürdürmek istiyorum.

Uzun zamandır sizi televizyon ekranlarında göremiyoruz. Komedinin hakkını veren ve Kiralık Aşk dizisinde canlandırdığınız karakterle uzun süre hafızalarda kalan bir oyuncuydunuz. Bu aranın sebebi ekrana küsmüş olmanız mı, yoksa yeniden kamera karşısına geçmek için doğru projeyi beklemeniz mi?

Aslında Kiralık Aşk’tan sonra kariyerimde farklı bir yöne ilerlemeyi tercih ettim ve gündüz kuşağına geçtim. Başlangıçta böyle bir planım yoktu ancak Yemekteyiz programından teklif gelince değerlendirmek istedim. Çünkü Kiralık Aşk’ta canlandırdığım karakterin oldukça ikonik olduğunu biliyordum. Üzerinden 11-12 yıl geçmesine rağmen hâlâ unutulmaması da bunun en güzel göstergesi. Hatta aradan 10 yıl daha geçse bile seyircinin bu karakteri hatırlamaya devam edeceğini düşünüyorum. Ben o dönem biraz da bu karakterin üzerimdeki etkisini geride bırakmak, seyircinin beni başka bir yönümle tanımasını sağlamak istedim. Bugün geriye dönüp baktığımda, karakteri unutturmaya çalışmış olmayı kendi adıma bir pişmanlık olarak görüyorum. Keşke onu hiç unutturmaya çalışmasaydım. Çünkü zaten unutulmamış. Bunu görmek beni ayrıca mutlu ediyor.

Elbette beni yeniden dizilerde görmek isteyenler de var, gündüz kuşağında görmek isteyenler de. Ancak gündüz kuşağı programcılığı da son derece yorucu bir iş. Özellikle günlük programlarda çekim temposu oldukça ağır. Benim Yemekteyiz dönemimde ev ev dolaşarak çalıştığım, bugünkü gibi sabit bir mekânda çekim yapılmadığı bir sistem vardı. Bunun fiziksel ve zihinsel anlamda ciddi bir yorgunluğu oluyordu. Programı da zaten kendi isteğimle, bu tempodan yorulduğum için bıraktım. Hatta çekimlerin tek bir evde, sabit bir mekânda yapılması durumunda devam edebileceğimi de önermiştim. O dönem bunun mümkün olmayacağını düşünmüşlerdi. Yaklaşık bir yıl sonra pandemiyle birlikte çekimler ev ortamına taşındı.

Peki, bugün geriye dönüp baktığınızda gündüz kuşağına geçişinizle ilgili bir pişmanlığınız var mı? Hiç “Keşke o dönemde dizilere devam etseydim” dediğiniz oluyor mu?

İlk zamanlarda zaman zaman böyle düşündüğüm oldu. Çünkü kendimi bir anda çok farklı bir dünyanın içinde bulmuştum. Ancak sonrasında bu tercihimden pişmanlık duymadım. Gündüz kuşağında elde ettiğim reytingler de seyirciden gördüğüm ilgi de oldukça güzeldi. Programın reytingleri 4,5-5 seviyelerine kadar ulaşıyordu. Üstelik bu süreçte çok farklı bir seyirci kitlesiyle tanıştım.

Kiralık Aşk döneminde özellikle gençler ve genç kızlar tarafından seviliyordum. Gündüz kuşağı sayesinde ise annelere, ev hanımlarına, hayatın içinden kadınlara ulaştım. Benim en çok sevdiğim, iletişim kurmaktan büyük keyif aldığım kesim de onlar. Hamur açan, evinin ve ailesinin ihtiyaçlarıyla ilgilenen, hayatın bütün yükünü omuzlarında taşıyan teyzelerimizden bahsediyorum. Onların sevgisi benim için çok kıymetli. Hâlâ karşılaştığımda “Oğlum, programı neden bıraktın? Seni izliyordum, seni çok seviyordum” diyenler oluyor. Bu yüzden yeniden bir projeyle seyircinin karşısına çıkacaksam, onların da beni izleyeceği bir iş olmasını isterim.

Önünüzde iki farklı yol var gibi görünüyor: Yeniden prime time dizilerine mi dönmek istersiniz, yoksa gündüz kuşağında mı devam etmek?

Şu anda güzel ve içime sinen bir proje gelirse neden olmasın diye düşünüyorum. Bu bir dizi de olabilir, gündüz kuşağı programı da. Ancak gündüz kuşağında günlük bir program yaptığınızda hayatınızın büyük bölümünü ona ayırmanız gerekiyor. Şu anda tiyatroya da devam ettiğim için bu yoğunluğun içinde başka işlere zaman ayırmak kolay değil. Belki bir talk show ya da sohbet ağırlıklı, farklı konukları ağırlayabileceğim bir program olabilir. Böyle bir format beni heyecanlandırır. Önemli olan, kendimi içinde iyi hissedeceğim ve seyirciyle yeniden güçlü bir bağ kurabileceğim doğru projeyi bulmak. Benim için güzel bir teklifin kapısı her zaman açık.

Televizyonda komedi türündeki yapımların yeniden öne çıktığını görüyoruz. Peki sizin severek takip ettiğiniz, izlerken keyif aldığınız diziler var mı?

Yalan söylemeyeyim, çok fazla televizyon izleyemiyorum. Hatta yeni bir diziye başlamayı da pek beceremiyorum. Geçtiğimiz günlerde anksiyetesi olan insanların sürekli aynı dizileri izlemeyi tercih ettiğine dair bir haber okudum. Galiba ben de o gruba giriyorum. Şu anda Muhteşem Yüzyıl’ı üçüncü kez izliyorum ve hâlâ bitiremedim. Friends’i yılda iki kez baştan sona izlediğim oluyor. Dark da yine dönüp dolaşıp izlediğim yapımlardan. Bildiğim hikâyelere geri dönmek bana daha rahat hissettiriyor. Yeni bir diziye başlayıp her hafta yeni bölümü beklemek bazen zor geliyor. Hatta Kiralık Aşk’ta oynadığım dönemde bile kendi dizimi oturup izlediğimi hatırlamıyorum. Kendimi ekranda izlemeyi pek sevmiyorum. Sosyal medyada karşıma çıktığında kısa videoları izliyorum ama bunun dışında çok takip ettiğim söylenemez.

Daha önce yaptığınız açıklamalarda, Kiralık Aşk sonrasında yapımcıların sizden Koray karakterine benzer roller beklemesinden duyduğunuz rahatsızlığı dile getirmiştiniz. Bir karakterin çok sevilmesi, oyuncuya yeni kapılar açarken başka kapıları da kapatabiliyor mu?

Evet, kesinlikle kapatabiliyor. Benim yaşadığım durum da biraz böyleydi. Komediyle tanınmış olmam, yapımcıların beni benzer karakterlerde değerlendirmesine neden oldu. Oysa ben Devlet Tiyatrolarında yıllarca çok farklı karakterlere hayat verdim. Suç ve Ceza gibi yaklaşık üç buçuk saat süren, oyunculuk açısından son derece yoğun bir oyunda sahneye çıktım. Ölüleri Gömün adlı oyunda da bir askeri canlandırdım. Bunlar dramatik yönü ağır basan, bambaşka oyunculuk deneyimleriydi. Ancak tiyatro sahnesinde yaptığınız işler televizyon kadar geniş kitlelere ulaşmıyor. Seyircinin ve sektörün sizi tanıdığı iş, doğal olarak ekranda gördüğü Kiralık Aşk ve Koray karakteri oluyor. Yapımcı da sizi o karakter üzerinden değerlendiriyor.

Geçtiğimiz yıl Çift Kişilik Oda adlı projede bir otel çalışanını canlandırdım. Bu karakter de Koray’dan oldukça farklıydı. Ancak seyircinin benden hâlâ Koray benzeri bir karakter beklediğini görüyorum. Elbette o karakterin bu kadar sevilmesi benim için çok değerli ama oyunculuk sürekli aynı yerde kalmak demek değil. Koray’ın hikâyesi kendi döneminde yaşandı ve orada kaldı. Ben de farklı karakterlerle kendimi göstermeye devam etmek istiyorum.

İnsanlar genellikle tanınan isimlerin hayatlarını birer başarı hikâyesi olarak görüyor. Oysa dışarıdan başarı gibi görünen dönemlerin ardında, kişinin kendi içinde verdiği mücadeleler de var. Sizin hayatınızda dışarıdan pek görünmeyen ama sizi en çok değiştiren dönem hangisiydi?

Annemin rahatsızlığı beni çok ciddi anlamda değiştirdi. Bu süreçte eski Onur’u biraz geride bıraktığımı söyleyebilirim. Çünkü sorumluluklarım arttı ve hayatıma kaybetme korkusu daha fazla girmeye başladı. Sevdiğiniz bir insanın, hele ki annenizin hastalığıyla mücadele ettiğini görmek insanı bambaşka bir noktaya taşıyor. Anne, hayatımızda çok özel ve yeri doldurulamaz bir yerde duruyor. Bu konuyu konuşmak benim için hâlâ kolay değil. Hatta şu anda bile anlatırken zorlanıyorum. Annemin demans hastalığıyla mücadelesi beni derinden etkiledi. Hayata, sevdiklerime ve sorumluluklarıma bakışımı değiştiren en önemli dönemlerden biri kesinlikle buydu.

Hayatın kontrol edemediğimiz taraflarıyla karşılaştığımızda önceliklerimizin değiştiğini düşünüyor musunuz?

Kesinlikle. Eskiden hayata daha farklı bakıyordum ancak yaşadıklarımdan sonra önceliklerim değişti. Aslında sezgileri güçlü, kararlarını kolay kolay düşünmeden vermeyen biriyim. Hayatım boyunca ismim, karakterim, kariyerim ve mesleki duruşum konusunda çok hassas davrandım. Her zaman düzgün yaşamaya, kendimden ve değerlerimden ödün vermemeye özen gösterdim. Ancak zamanla şunu da görüyorsunuz: Hayatta doğru bildiğiniz şekilde yaşamak her zaman karşılığını bulmayabiliyor. Bazen insanın bütün hesaplarının dışında gelişen olaylar, neyin gerçekten önemli olduğunu yeniden sorgulamasına neden oluyor.

Annenizin hastalığıyla birlikte geçmişe, özellikle de çocukluğunuza duyduğunuz özlemin arttığını söyleyebilir miyiz?

Kesinlikle. Şu sıralar çocukluğumu çok daha fazla özlüyorum. Çünkü o dönemdeki annemi, sağlıklı, güçlü ve hayatın içinde olan hâlini arıyorum. İnsan bazen geçmişte çok sıradan gördüğü anların ne kadar kıymetli olduğunu sonradan anlıyor. Annemin bugün yürüyemiyor olması, onun eski hâlini daha çok özlememe neden oluyor. Elbette egzersizler yapılıyor, elimizden geleni yapıyoruz ama bir evlat için bunlarla yüzleşmek gerçekten çok zor.

Annenizle artık daha fazla vakit geçiriyorsunuz. Bu süreçte aranızdaki bağın size hissettirdikleri neler?

Evet, artık onunla çok daha fazla vakit geçiriyorum. Beni her gördüğünde yüzünün gülmesi, mutlu olduğunu görmek benim için çok kıymetli. Bazen insanın bütün yorgunluğunu, üzüntüsünü bir bakış değiştirebiliyor. Annemin beni gördüğünde yüzündeki o gülümsemeyi görmek bana da iyi geliyor. Bu yüzden mümkün olduğunca birlikte olmaya çalışıyoruz. Şu an benim için en önemli şeylerden biri onun yanında olmak ve birlikte geçirdiğimiz zamanın kıymetini bilmek.

Günümüzde pek çok yeni oyuncu, rol aldığı tek bir diziyle kısa sürede tanınır hâle geliyor. Türkiye’de şöhretin de bir kullanım süresi olduğunu düşünüyor musunuz?

Bence kaliteli bir insansanız ve nitelikli işler ortaya koyuyorsanız uzun yıllar varlığınızı sürdürebilirsiniz. Ancak bizim sektörümüzde zaman zaman çok hızlı bir şekilde insanlar ünlü hâle getiriliyor, ardından aynı hızla unutulabiliyor. Çünkü kalıcılığı sağlayan şey yalnızca görünür olmak değil, ortaya koyduğunuz işin niteliği. Bugün sosyal medyada çok konuşulan, sürekli gündeme gelen ancak yaptığı işle değil, açıklamalarıyla dikkat çeken pek çok insan var. Şarkıcılık yeteneği olmadan şarkıcı, oyunculuk yeteneği olmadan oyuncu olarak karşımıza çıkabiliyorlar. Biz de bazen bu isimleri merak ederek takip ediyoruz. Burada sosyal medyanın ve magazin dünyasının da etkisi büyük. Çünkü etkileşim getiren içeriklere daha fazla yer veriliyor. Benim tiyatro oyunumun haberini yapmak yerine, herhangi bir insanın gündem yaratacak açıklamasını haberleştirmek daha fazla ilgi görebiliyor. Ne yazık ki bugün basit ve sansasyonel olan, nitelikli işlerin önüne geçebiliyor. Bu da şöhretin değerini ve anlamını değiştiren önemli bir unsur.

Sizce bu gidişatın ardından yeniden daha nitelikli bir döneme geçebilir miyiz, yoksa popüler kültürdeki bu sıradanlaşma daha da derinleşecek mi?

Açıkçası şu anda sıradanlaşmanın ve bayağılaşmanın en uç noktalarından birinde olduğumuzu düşünüyorum. Bu durum yalnızca sanat ve eğlence dünyasıyla da sınırlı değil; toplumsal hayatta da benzer bir tabloyla karşılaşıyoruz. Sosyal medyada bazen hiçbir üretim ortaya koymadan, yalnızca dikkat çekici görüntülerle para kazanan insanları görüyoruz. Bir hayvanın canlı yayında uyuması bile binlerce insanın ilgisini çekebiliyor ve üzerinden gelir elde edilebiliyor. Oysa aynı insanların sokak hayvanlarına yardım etmek için küçük bir katkıda bulunup bulunmayacağı tartışılır. Burada ciddi bir değer ve öncelik meselesi var.

Daha da kaygı verici olan, çocukların ve gençlerin içinde bulunduğu tablo. Okullarda yaşanan şiddet olayları, kayıplar ve çocukların giderek daha erken yaşlarda şiddetle tanışması hepimizi düşündürmeli. Biz 13 yaşındayken sokakta top oynar, kendi dünyamızın küçük heyecanlarıyla mutlu olurduk. Bugün ise çocukların sosyal medyada karşılaştıkları içeriklerden, çevrelerinden ve bazen ailelerinden öğrendikleri şiddet davranışlarıyla çok erken yaşta tanıştıklarını görüyoruz. Bütün bunlar yalnızca bir sosyal medya meselesi değil, aynı zamanda yetiştirme ve toplumsal sorumluluk meselesi. Çocuk sahibi olmayı tercih ediyorsanız onu iyi yetiştirmek, değerlerini öğretmek ve nasıl bir dünyada büyüdüğünün sorumluluğunu almak zorundasınız. Bunu yapmayacaksanız çocuk sahibi olmamalısınız. Çünkü gelecek, çocuklara bugün verdiğimiz değerlerle şekilleniyor.

Şöhretin ve popüler kültürün bu kadar hızlı tüketildiği bir dönemde, kendi duruşunuzu koruyabilmiş olmanız açısından kendinizi şanslı hissediyor musunuz?

Evet, kendimi gerçekten çok şanslı hissediyorum. Çünkü çok düzgün, değerleri olan bir ailede yetiştim. Aynı zamanda Devlet Tiyatroları geleneğinden gelen bir oyuncuyum. Hayatım boyunca kaliteyi ve nitelikli işleri önemsedim, tercihlerimi de bu doğrultuda yaptım. Gündüz kuşağı programlarında bile kendi anlayışım doğrultusunda bir kalite standardı oluşturmaya çalıştım. Bir dönem artık kurmaca, yapay ve rol üzerine kurulu işlerden uzaklaşmak istedim. Çünkü bu tür yapılar beni yormaya başlamıştı. Daha gerçek, daha samimi bir şeyler yapmak istiyordum. Dolayısıyla tercihlerimi her zaman kendi değerlerim doğrultusunda yapmaya çalıştım.

Bugün kariyerinin başındaki Onur Büyüktopçu karşınızda olsa, ona özellikle “Sakın yapma” diyeceğiniz bir şey olur muydu?

Ona, “Sektörde herkesi kendin gibi görme” derdim. Çünkü insan zamanla herkesin sizin gibi düşünmediğini, sizin sahip olduğunuz değerlerle hareket etmediğini öğreniyor. Ben bu anlamda sektörde kendimi biraz ayrıcalıklı görüyorum. Elbette çok değerli, çok iyi oyuncular ve şarkıcılar var. Ancak insan nereden geldiğini, kendisini bugün bulunduğu noktaya taşıyan değerleri hiçbir zaman unutmamalı. Benim için önemli olan yalnızca başarılı olmak değil, o başarıyı elde ederken karakterinizi ve duruşunuzu da koruyabilmek. Genç Onur’a vereceğim en önemli tavsiye bu olurdu: İnsanları kendin gibi sanma ama sen kendi değerlerinden vazgeçme.