RÖPORTAJ: GİZEM YILDIZ
Hem sinemada Dondurmam Gaymak: Gapital ile seyirci karşısına çıkan hem de Netflix’in Organize İşler: Karun Hazinesi dizisinde Bahadır karakterine hayat veren Atakan Çelik, Çok Güzel Hareketler 2 ile sahne çalışmalarını da sürdürüyor. Yoğun çalışma temposunun arasında oyunculuğa, babalığa, şöhrete ve hayata dair sohbet ettik. Atakan Çelik ile başarıyı, değişen önceliklerini konuştuk.
Merhaba Atakan Bey, şu sıralar vizyonda olan Dondurmam Gaymak: Gapital filmiyle seyirci karşısına çıkıyorsunuz. İlk filmin üzerinden 21 yıl geçti. Nostaljik bir değeri olan ve izleyicinin gönlünde özel bir yer edinen bu filmin devamında yer almak size neler hissettirdi?
Her şeyden önce çok keyifli bir deneyimdi. Muğla’da çalışmak ve filmin o nostaljik ruhunu yeniden yaşamak benim için çok güzeldi. Dondurmam Gaymak ilk filmi, babamın da çok sevdiği bir filmdi. Bu projeyi kabul ederken biraz da babamı mutlu etmek, beni beyaz perdede görmesini sağlamak istedim. Bunun yanı sıra Eyüp Hoca’ya da çok güveniyordum. Bütün bunlar bir araya gelince projede yer almaktan büyük mutluluk duydum.
Dondurmam Gaymak: Gapital, ilk filmin devamı niteliğinde mi, yoksa kendi başına yeni bir hikâye mi anlatıyor? Aradan geçen yıllarda değişen toplumsal düzeni de düşündüğümüzde seyirciyi nasıl bir film bekliyor?
Aslında film, tarihsel süreç içerisinde pek de değişmeyen bir kapitalizm ve işçi sınıfı çatışmasını ele alıyor. Ancak bu kez söz konusu çatışma, teknolojinin de etkisiyle çok daha farklı bir dünyanın içinde şekilleniyor. Benim canlandırdığım karakterin hikâyesinde ise doğduğu topraklara dönüş ve yeniden kökleriyle karşılaşma teması var. Elbette işin içinde bir aşk hikâyesi de bulunuyor. Sinemada sıkça karşılaştığımız ama her defasında farklı biçimlerde anlatılabilen bir hikâye bu. Çünkü insanın duyguları çok değişmiyor, ancak içinde bulunduğu koşullar ve durumlar sürekli dönüşüyor. Biz de değişen bu koşullara uyum sağlayan, tanıdık duyguları farklı bir hikâyeyle buluşturan bir film ortaya koyduk.
Kamil, Amerika’da finans dünyasında kendisine başarılı bir kariyer inşa etmiş bir adam. Ancak geçmişiyle yeniden karşılaşması, başarı olarak gördüğü hayatı sorgulamasına neden oluyor. Sizce insanın hayatındaki asıl kırılma, istediği yere ulaşamadığını fark ettiği an mı, yoksa ulaştığı yerin artık kendisini mutlu etmediğini anladığı an mı?
Bence asıl kırılma, ulaştığınız yerin artık sizi mutlu etmediğini fark ettiğiniz anda başlıyor. Çünkü insan, kendisini mutlu etmeyen bir hayatı uzun süre sürdüremez. Schopenhauer’a atfedilen bir düşünce vardır; hayat, arzular ve ıstıraplar arasında gidip gelen bir sarkaç gibidir. Arzularımıza ulaştığımızda bir süre sonra yeni bir tatminsizlik başlar ve yeniden başka arzuların peşinden koşarız. Dolayısıyla insanın istediği şeye ulaşması her zaman mutluluk getirmiyor. Bazen asıl yüzleşme, yıllarca peşinden koştuğunuz hayatın hayal ettiğiniz kadar anlamlı olmadığını fark ettiğinizde yaşanıyor. Bana kalırsa insanın en büyük kırılmalarından biri de tam olarak bu noktada gerçekleşiyor.
Siz de hayatınızda böyle bir kırılma yaşadınız mı?
Benim için oyunculuk hep ulaşmak istediğim bir hayaldi. Oyuncu olamadığım yıllar, bu arzunun peşinden koştuğum ve zaman zaman büyük bir ıstırap yaşadığım dönemlerdi. Hayatım boyunca pek çok kırılmayı kendi içimde yaşadım. Belki de bu yüzden artık dışarıdan beni kırabilecek çok fazla şey kalmadığını düşünüyorum.
Filmde yerel bir işletmenin büyük markalar karşısında ayakta kalma mücadelesi anlatılıyor. Bugün başarı çoğunlukla büyümek, daha fazla kazanmak ve görünür olmak üzerinden tanımlanıyor. Filmin adı da kapitalizme yönelik bir eleştiriyi çağrıştırırken, Kamil’in hikâyesi size başarı kavramını yeniden düşündürdü mü? Sizce küçük üreticinin, yerel esnafın ve kendi emeğiyle ayakta kalmaya çalışan insanların en büyük mücadelesi ekonomik koşullar mı, yoksa değişen değer algısı mı?
Bence bu mücadelenin temelinde ekonomik koşullar var. Küreselleşen ekonomi içerisinde küçük üreticinin bir ürün ya da hizmet alanında büyük markalarla rekabet edebilmesi giderek zorlaşıyor. Burada Çin gerçeğini de göz ardı edemeyiz. Ancak bütün bunlara rağmen umut verici bir dönüşümün başladığını düşünüyorum. Aşırı tüketimin hâkim olduğu bu düzende kalite giderek düştü. Gıdadan giyime kadar pek çok alanda, el emeğiyle üretilen ürünlerin yerini seri üretim ve standartlaşma aldı. Fakat insanlar artık bu durumun farkına varmaya başladı. Bir noktada gereksiz tüketime yönlendirildiğimizi ve kaliteden ödün vermeye alıştığımızı gördük. Şimdi yeniden el emeğinin, özgün üretimin ve gerçek kalitenin değer kazandığı bir döneme doğru ilerlediğimizi hissediyorum. Küçük üreticinin ve yerel işletmelerin yeniden kıymet göreceği günlerin geleceğine dair umudumu koruyorum.
Kamil, finans dünyasının kurallarını öğrenmiş bir adam olarak memleketine dönüyor. Bir tarafta hesap, rekabet ve kazanç; diğer tarafta aidiyet, dayanışma ve gelenek var. Bu iki dünya arasında kalmak, sizce Kamil’in en büyük çatışması mı? Onun yerinde olsaydınız hangi dünyadan vazgeçmekte zorlanırdınız?
Kamil için Amerika’dan vazgeçmek oldukça zor. Çünkü Amerika, sıklıkla söylendiği gibi bir fırsatlar ülkesi. Ben de kısa bir süre Amerika’da yaşadım ve oradaki hayatı deneyimleme şansım oldu. Bana göre Amerika, kendiniz olmak zorunda hissetmediğiniz bir yer. Herkesin bir arada olduğu ama aslında kimsenin kimseyle gerçekten bir arada olmadığı bir düzen var. Bu dünyanın içine girdiğinizde bir süre sonra onun sunduğu özgürlüğe ve rahatlığa kapılabiliyorsunuz. Çünkü orada kimse kimsenin hayatına müdahale etmiyor, kimse kimseyi yargılamıyor. Bu da insana bir anlamda konforlu geliyor. Muğla’da ise gerçeklerinizle yüzleşirsiniz. İnsanlar sizi tanır, geçmişinizi bilir ve düşüncelerini doğrudan yüzünüze söyler. Kamil’in Amerika’dan kopmasını zorlaştıran şeyin biraz da bu olduğunu düşünüyorum. Aslında onun için Muğla’ya dönmek, alıştığı hayatı geride bırakmaktan çok daha zor. Ancak ben olsaydım dönmeyi tercih ederdim. Nitekim kendi hayatımda da böyle yaptım. Genç yaşta, henüz 20-21 yaşlarındayken Amerika’da bulunduğum dönemde bile oradaki yapaylık hissi bana çok sıcak gelmemişti. Benim için insan ilişkilerindeki samimiyet, sıcaklık ve aidiyet çok daha kıymetli.
Hem oyunculuğunuzla hem de yer aldığınız nitelikli dizi ve film projeleriyle son dönemde adınızdan sıkça söz ettiriyorsunuz. Netflix’te yayınlanan Organize İşler: Karun Hazinesi dizisinde de Yılmaz Erdoğan, Kıvanç Tatlıtuğ ve Demet Akbağ gibi güçlü isimlerle aynı kadroda yer alıyorsunuz. Böylesine deneyimli oyuncularla aynı sette bulunmak, bir anlamda oyunculuk adına okul niteliği taşıyor. Bu deneyimin oyunculuğunuza ve kariyerinize nasıl katkıları oldu?
Sete girdikten sonra bunun her zaman bir okul ortamı gibi işlemediğini söyleyebilirim. Çünkü set, oldukça hızlı ilerleyen ve zamanın çok kıymetli olduğu bir yer. Özellikle kısa sürede tamamlanması gereken, aynı zamanda ticari kaygıların da bulunduğu projelerde durup bir şeyler öğrenmek için çok fazla zamanınız olmuyor. Böyle bir ortamda birileri size bir şey öğretebilecek fırsatı buluyorsa gerçekten şanslısınız. Ancak iyi bir yönetmenle çalışmak da bu açıdan çok önemli. Örneğin Şenol Hoca’yla çalışırken, bir sahneyi yanlış oynadığımı düşündüğünde beni yönlendirmesi ve farklı bir şekilde denememi istemesi beni çok mutlu etmişti. Çünkü oyuncu olarak yönlendirilmeye açık olmanız gerekiyor. Yılmaz Hoca da ihtiyaç duyduğunuz her an yanınızda olan, deneyimini paylaşmaktan çekinmeyen biri. Setin kendisi de oldukça keyifliydi. Ancak benim asıl inandığım şey şu: Oyunculuk adına öğrenme ve hazırlık sürecinin büyük bölümünü sete çıkmadan önce tamamlamak gerekiyor. Sette geçirilen zamanı daha verimli kullanabilmek için öncesinde karaktere ve sahnelere yeterince vakit ayırmak çok önemli.
Bahadır karakteriyle Organize İşler dünyasına yeniden dönüyorsunuz. İlk filmden tanıdığımız Bahadır ile Karun Hazinesi’nde karşımıza çıkan Bahadır arasında nasıl bir değişim var? Yıllar içinde karakterin hangi yönleri farklılaştı?
Bahadır’ın artık daha öfkeli bir adama dönüştüğünü düşünüyorum. Çünkü hayatında yeni bir sorumluluk var; baba olmaya hazırlanıyor. İnsan çocuk sahibi olunca yalnızca kendisine karşı değil, çocuğuna karşı da sorumluluk taşıdığını hissediyor. Artık birisi size bir şey söylediğinde bunu sadece kendinize söylenmiş gibi değerlendirmiyorsunuz. Çünkü sizden başka, sorumluluğunu üstlendiğiniz bir hayat daha var. Evlilikle birlikte de bu sorumluluk duygusu değişiyor ama çocuk sahibi olmak insanın omuzlarına çok daha farklı bir yük getiriyor. Bu nedenle Bahadır’ın daha sinirli ve korumacı bir karaktere dönüştüğünü söyleyebilirim. Eğer dizinin yeni sezonu çekilirse seyircinin karşısına çok daha öfkeli bir Bahadır çıkabilir.
Peki, siz Atakan Çelik olarak baba olduktan sonra nasıl değiştiniz? Babalık, hayata bakışınızı ve günlük yaşamınızı nasıl etkiledi?
Çok değiştim. Babalık öncesi ve sonrası hayatımı karşılaştırdığımda en büyük farkın zamana bakışım olduğunu söyleyebilirim. Artık zamanım çok daha kıymetli. Eskiden farkında olmadan geçirdiğim boş vakitlerim varmış; hatta zaman zaman o günleri özlüyorum. Şimdi ise çok daha planlı, dikkatli ve özenliyim. Çünkü başka türlü hareket etme şansınız yok. Sabah saat sekizde sizi uyandıran bir çocuğunuz varsa gece kaçta uyuduğunuzun pek bir önemi kalmıyor. Bu süreç beni daha yapıcı ve sorumluluk sahibi biri haline getirdi.
Bir de sanırım içimde bastırdığım bazı korkular oluştu. Bazen farkında olmadan ellerimi, ayaklarımı sıkarken buluyorum kendimi. Bunun biraz stresle ilgili olduğunu düşünüyorum. Çünkü çocuk sahibi olmak beraberinde sürekli bir sorumluluk ve gelecek kaygısı getiriyor. İster istemez onun geleceğini, başına gelebilecekleri düşünüyorsunuz. Elbette bu duyguların annelerin taşıdığı sorumluluklarla kıyaslanamayacağını da düşünüyorum. Onların yükünün yanında bizim yaşadıklarımız çok daha hafif kalıyor.
Organize İşler: Karun Hazinesi’ne dönersek… Dizi yayınlandıktan sonra özellikle bazı çevrelerden olumsuz eleştiriler geldi. Hatta IMDb puanları da tartışma konusu oldu. Bu tepkileri ve eleştirileri nasıl değerlendiriyorsunuz?
Açıkçası bu konudaki hassasiyetler üzerine yorum yapabilecek bilgi ve donanıma sahip olduğumu düşünmüyorum. Bu nedenle insanların fikirlerine saygı duymak dışında söyleyebileceğim çok fazla şey yok. Komedi dünyasında da benzer tepkilerle sık sık karşılaşıyoruz. Biz her zaman seyircimizin farklı görüşlerine ve düşüncelerine saygıyla yaklaştık. Eleştiriye de sonuna kadar açığız. Önemli olan, insanların farklı düşünceleri nedeniyle birbirlerini kırmaması, incitmemesi. Bunun dışında herkes tepkisini ortaya koymakta özgür. Sonuçta izlediğimiz şey bir film, bir dizi; yani kurgusal bir dünya. Ben işin gerçek tarafını bildiğim için anlatılan hikâyenin gerçeği yansıtmadığını biliyorum. Ancak insanların farklı konularda hassasiyetleri olabilir. Bu hassasiyetleri gözetmek ve dikkatli olmak elbette önemli. Bazen istemeden gözden kaçan noktalar da olabiliyor. Böyle durumlarda seyircinin tepkisini anlamak ve saygıyla karşılamak gerektiğine inanıyorum.
İktisat eğitiminizin ardından sigorta sektöründe çalışırken hayatınızı tamamen farklı bir alana yönelttiniz. Çoğu insan güvenli bir mesleği ve düzenli bir hayatı tercih ederken siz oyunculuğun belirsizliklerle dolu dünyasına adım attınız. O günkü kararınızın arkasında yeteneğinize duyduğunuz güven mi, yoksa başka bir hayatı yaşama ihtimalini kaçırmak istememeniz mi vardı?
Ben aslında hep oyuncu olmak istiyordum. Sigortacılık, hayatımda araya giren başka bir dönemdi. Oyunculuk benim sonradan bir amaç uğruna seçtiğim ya da farklı bir hayat kurmak için yöneldiğim bir meslek değil. Kendimi en başından beri bu dünyanın içinde görüyordum. Ancak aileden gelen güvenli bir mesleğe sahip olma düşüncesi, düzenli bir iş ve sigortalı çalışma beklentisi nedeniyle bu hayalimi erteledim. Bir süre cesaret edemedim. Fakat zamanla insanın içinde taşıdığı o istek, bütün bu kaygıların önüne geçiyor. Oyunculuğa yönelme kararımın arkasında daha fazla para kazanmak, şöhret sahibi olmak ya da hayatımı değiştirmek gibi bir düşünce yoktu. Ben zaten hep buydum. Sadece kendime ait olan yolu bulmam biraz zaman aldı. Üstelik insanın elde ettiklerinin çok daha fazlasına sahip olmasının da her zaman bir anlamı olmadığını düşünüyorum.
Peki, bugün geldiğiniz noktada kendinizi özgür hissediyor musunuz? Hayalini kurduğunuz mesleği yapıyor olmak size nasıl bir özgürlük alanı sağladı?
Evet, kesinlikle özgür hissediyorum. Ancak her mesleğin insana kazandırdıkları kadar götürdükleri de var. Oyunculuğun ve tanınırlığın da beraberinde getirdiği bazı sınırlılıklar bulunuyor. Az önce konuştuğumuz eleştiriler de bunun bir parçası. Örneğin Yılmaz Hoca’nın ne kadar hassas, barıştan ve sevgiden yana bir insan olduğuna yakından şahidim. Ancak yaptığı işin ve tanınırlığının getirdiği bazı durumlar nedeniyle eleştirilerle karşılaşabiliyor, bazen sokakta rahatça yürümek bile zorlaşabiliyor. Dolayısıyla insanın özgürlüğü, istediği her şeyi yapabilecek imkâna sahip olsa bile zaman zaman kısıtlanabiliyor. Ben bunu da mesleğin doğal sonuçlarından biri olarak görüyorum.
Yılmaz Hoca’nın anlattığı bir hikâye vardı. Russell Crowe ile Dubai’de bulundukları bir sırada, Crowe’u uyurken fotoğraf çekmek için uyandırmışlar. Hoca da bu hikâyeyi anlatırken kendi durumuna şükrettiğini söylemişti. Bence burada önemli olan, ne kadar tanındığınızdan ziyade ne kadar özgür kalabildiğiniz. Çok fazla tanınmaya ya da şöhrete sahip olmaya da gerek yok. İnsan, olduğu haliyle ve özgürlüğünü koruyabildiği ölçüde mutlu olmalı. Benim için asıl kıymetli olan da bu.
Seyircinin sizi komediyle özdeşleştirmesi bir avantaj mı, yoksa zaman zaman farklı roller için kendinizi yeniden kanıtlamanızı gerektiren bir durum mu?
Oyunculuk, hangi türde olursa olsun, her yeni rolle kendinizi yeniden kanıtlamanızı gerektiren bir meslek. Bunun komedi ya da dramayla sınırlı olduğunu düşünmüyorum. Aslında komedyenler çok iyi oyunculardır. Özellikle sahnede komedi yapan oyuncuların seyirciyle kurdukları ilişki ve seyirciyi yönetebilme becerileri oldukça gelişmiştir. Belki de bu nedenle dramatik rollerde kendimizi gösterme fırsatımız zaman zaman daha sınırlı olabiliyor. Elbette seyircinin oyuncuyu konumlandırdığı bir yer var ancak bu, değişmez bir durum değil. Oyuncunun farklı karakterlere hayat verebilmesi ve kendini dönüştürebilmesi gerekiyor. Ben de oyunculuğun en güzel taraflarından birinin bu olduğunu düşünüyorum.
Çok Güzel Hareketler 2 ile sahnelerde seyirciyle buluşmaya devam ediyorsunuz. Programın YouTube’a taşınmasıyla birlikte yeni bir üretim dönemine geçtiniz. Bu değişim size daha fazla özgürlük mü sağladı, yoksa programın geleceğinde farklı bir hikâyenin kapısını mı araladı?
Ana akım medyada yer almak hâlâ çok kıymetli. Televizyonun çok geniş bir izleyici kitlesine ulaşma gücü var. Ancak bizim seyircimiz uzun yıllardır YouTube’da da oldukça yoğun. Kanalımızın 6 milyon takipçisi var ve izlenme rakamlarımız gerçekten çok yüksek. Üstelik biz yaptığımız işi başından sonuna kadar kendimiz üreten bir ekibiz. Yazarlığından oyunculuğuna, çekiminden kostümüne, saç ve makyajından dekoruna kadar pek çok aşamada kendi emeğimiz var. Bunun yanı sıra son iki sezondur her hafta sonu turneye çıkıyor, farklı şehirlerde matine ve suare olmak üzere iki oyun sahneliyoruz. Bütün bunları bir arada yürütürken ana akım televizyon için her hafta 120 dakikalık bir komedi içeriği üretmek oldukça zorlayıcı hale geliyor.
Artık yaş aldık, ailelerimiz ve çocuklarımız var. YouTube’da kendi istediğimiz zamanda, kendi belirlediğimiz sürelerde ve kendi üretim düzenimizle içerik hazırlayabilmek hem fiziksel hem de zihinsel açıdan bizi rahatlattı. Ancak bu, gelecekte yeniden televizyon ekranlarında olmayacağımız anlamına gelmiyor. O sezon bizi hangi mecra besleyecekse orada olmaya açığız. Çünkü bizim için asıl önemli olan platform değil, ürettiğimiz işin niteliği. İnsanların aileleriyle birlikte ekran karşısına geçip keyifle izleyebileceği işler yapmaya devam edeceğiz. YouTube’a geçtik diye çizgimizi değiştirmek, sınırlarımızı ortadan kaldırmak gibi bir düşüncemiz yok. Bizim üretim anlayışımız ve seyirciye karşı sorumluluğumuz aynı şekilde devam edecek.
Bu keyifli sohbet için teşekkür ederim. Bugün bulunduğunuz noktaya baktığınızda, hayalini kurduğunuz hayatı yaşadığınızı düşünüyor musunuz? Yoksa yıllar içinde hayalleriniz ve hedefleriniz değişime mi uğradı?
Açıkçası benim artık büyük hayallerim ya da kesin hedeflerim yok. Her gün mutlu olmaya çalışıyorum. Sağlık, güzel bir aile, anne ve babanızın hayatta olması, sevdiklerinizle iyi ilişkiler kurabilmek… Bazen bir restorana gittiğinizde sipariş verirken fiyatını düşünmek zorunda kalmamak bile insana mutluluk verebiliyor. Benim beklentilerim aslında bu kadar yalın.
Çünkü mutluluk çok büyük hedeflere ulaşmaktan ziyade, küçük anların içinde saklı. Bence mutluluk bir andır ve o an da şimdidir. Hayat her zaman yaptığınız planlara göre ilerlemiyor. Ne kadar büyük hedefler kurarsanız kurun, karşınıza hiç beklemediğiniz durumlar çıkabiliyor. Üstelik insan, her şey yolundayken bile kendisini mutsuz edecek yeni bir sebep bulabiliyor. Elbette bunu maddi imkânsızlıkların içinde mutluluk aramak gerektiği şeklinde söylemiyorum. Ancak mutluluğu sürekli daha fazlasına sahip olmakta aramak yerine, sahip olduklarımızın ve yaşadığımız anların kıymetini bilmemiz gerektiğine inanıyorum. Bazen bir insanın gülümsemesinde, bir çocuğun tebessümünde aradığımız bütün mutluluğu bulabiliriz.