Kör olmuş yüreğine
İki gözümü feda ettim ömrüne
Gelirsin diye
Mevsimlerden baharmış
Yarın ise hıdırellez sabahıymış
Koparıp defterden bir sayfa, tek tek yazıp
Had safhada olduğum sabrıma
Ramaklar topladım
Oluruna yandığım bir umut işte.
Yoktu bahçem, yoktu bir gül ağacım
Kırmızı bir kurdela ile balkon ipine astım bende
Hızır ile İlyas kardeşlerin kavuşmaları şerefine
Gelirsin diye
Ücra sokağın küflü duvarlarına
Hoyratça ama çokça yazdım adını
Nasıl çağırdı seni yürek, nasıl çağırdı seni bu şehir
Bilmesen de
Sensizlik ile mücadelemi gör diye.
Şahdamarımı zorlayarak feryat ettiren yokluğun
Batsın yerin dibine!!
Fütursuzca bir gülüş ile çoğalıp
İklime düşen bahar, ömrüme de filizlensin diye
Geceler mi?
Sessiz sessiz yağarken üstüme ve çekip beni içine
Çocuk gülüşlerime ambargo koyup
Kurmuş darağacını ayına
Yokluğunla ölüm kalım savaşında
Anlasana, duysana
Allah aşkına bulup beni sorsana
Uykular kan ter
Seyrek tebessümler, sık hüzünler
Gırtlağıma yapışmış cellat yokluğun
Boğuyor beni seceresini çıkarttığım düşünceler
Boğuyor bu şehir
Boğuyor alıp başımı gidememeler
Ve ben tüm boğulmalara inat
Kavuşmanın ihtimali umudun cebinde
Can versin diye soluğuma soluğun
Aynı yerde beklerim
Beni bul diye
Mevsim bahar,
Yağıyor üstüme umut olup yağmur
Ve rüzgarı har har
Boynuma dolanır rüzgarın saçları
Saçlarında kokun
Kokun burnumun direğinde bir jilet kesiği sızısı
Kirpiklerim de özlem ıslaklığı
Yollarına bakan yollarına akar
Ve ıslaklığın da yuvalanmış gidişin sancısı
İliğime,kemiğime kadar!
Son kez göz yaşlarımla yıkayıp,sarıp kefene
Katli vaciptir artık bu ayrılığın
Çektim tüm kutsallığı ile yasını
Aşkın şerefine!
Lüzumu yok bırakıp vicdansızlığın sazını
Kalbimi istimlak edip
ilan ettiğin hükümdarlığını
Ömrüm de hüküm sürmeye gelirsin diye
Bahar Önen BÜKE
Yazar/ Şair
