Hayatta bazen yapılması gerekenleri yapmak için önce kendimizi ikna etmemiz gerekir. Erken kalkmak, çalışmak, spor yapmak, ertelenen bir işi tamamlamak… Bunların hepsi aslında dışarıdaki bir görevden çok, kendi içimizde verdiğimiz küçük mücadelelerdir. Çünkü çoğu zaman karşımızdaki en büyük engel işin kendisi değil, onu yapmak istemeyen tarafımızdır.
İnsan her zaman motive hissetmez. Her gün aynı enerjiyle uyanmak, her zaman istekli olmak mümkün değildir. Bazen yataktan kalkmak bile zor gelir, bazen bir işe başlamak için uzun süre kendimizle konuşuruz. İşte disiplin tam da burada devreye girer. Disiplin, hiçbir zaman zorlanmamak değil; zorlandığın hâlde devam edebilmektir.
Çoğu kişi disiplinli insanların hiç ertelemediğini ya da her zaman istekli olduğunu düşünür. Oysa gerçek hayatta durum farklıdır. Disiplinli insanlar da yorulur, sıkılır ve bazen yapmak istemez. Aralarındaki fark, duygularının her zaman kararlarını yönetmesine izin vermemeleridir. Çünkü bazı hedeflere ulaşmak için önce kısa süreli rahatlıktan vazgeçmek gerekir.
Kendimizle mücadele ederken önemli olan, kendimize sert davranmak değil; neden başladığımızı hatırlamaktır. Büyük hedefler bazen göz korkutabilir. Ancak küçük bir adım atmak, beklemekten daha değerlidir. Beş dakika çalışmak, kısa bir yürüyüş yapmak, sadece başlamak bile zihindeki direnci kırabilir.
Disiplin aslında kendine verilen bir sözdür. Gelecekteki kendimize duyduğumuz saygının bir göstergesidir. Bugün yapmak istemediğimiz bir şeyi yaptığımızda, yarınki hâlimize küçük bir iyilik bırakırız.
Sonuçta başarı çoğu zaman büyük anlarda değil, kimsenin görmediği küçük seçimlerde oluşur. Alarm çaldığında kalkmak, zor gelen işe başlamak, bahaneler yerine adım atmak… İnsan bazen en büyük zaferini başkalarına karşı değil, kendi içindeki erteleme isteğine karşı kazanır.
