Hayatın geniş zamanları aldatıcıdır. Sofralar kalabalık, telefonlar susmaz, kapılar sürekli çalar. İnsan, etrafındaki bu kalabalığı dostluk zanneder; oysa zamanın gerçek terazisi dar günlerde kurulur. İşte o günlerde, kalabalıkların sesi kesilir, gölgeler çekilir ve geriye sadece hakiki olan kalır.
Ahde vefa dediğimiz şey tam da burada anlam kazanır. Sözde değil, özde bağlılıktır. Menfaatin olmadığı, gösterişin hükmünü yitirdiği yerde ortaya çıkar. Çünkü herkes senin iyi gününde yanında olabilir; asıl mesele, senin karanlığa düştüğün anda elinden tutabilenleri tanıyabilmektir.
Yaş ilerledikçe insanın bakışı da değişiyor. Kırk beşten sonra hayat, biriktirmekten çok ayıklamaya dönüyor. Gereksiz kalabalıkları, samimiyetsiz ilişkileri, zor zamanında sessizliğe bürünen akrabalıkları yavaş yavaş hayatından çıkarıyorsun. Bu bir kırgınlık değil; bu, hayatın sana öğrettiği bir sadelik hali. Çünkü insan, yükünü hafifletmeden yolunu netleştiremiyor.
En çok da hastalık zamanlarında öğreniyor insan kimlerin gerçekten “orada” olduğunu. Sağlığın yerindeyken herkes hal hatır sorar, ama bir hastane odasında, bir gece yarısı, bir belirsizliğin içinde yanında kim duruyor, işte orası hakikatin kendisi. Seni arayan değil, seni anlayan; “geçmiş olsun” demekle yetinmeyip gerçekten yükünü paylaşan insanlar… İşte onlar, hayatın en kıymetli hazinesidir.
Böyle zamanlarda insan, dostluğu yeniden tanımlar. Kan bağıyla değil, gönül bağıyla kurulan akrabalıkların değerini fark eder. Bir bardak çorbayı getiren, bir mesajla moral olan, bir sessizlikte yanında duran… Bunlar küçük gibi görünen ama insanın iç dünyasında büyük izler bırakan şeylerdir.
Ve anlıyorsun ki dost dediğin, kalabalıkların içindeki bir isim değil; karanlıkta yolunu bulmanı sağlayan bir yıldızdır. Herkes gündüz parlar, ama gerçek yıldızlar gece ortaya çıkar.
Ahde vefa da tam olarak budur işte. Sana zor zamanda omuz verenleri unutmamak, onların dar zamanında da yanlarında durabilmek. Bu bir borç değil; bu, insan olmanın gereğidir. Çünkü vefa, sadece hatırlamak değil; hatırladığını yaşatmaktır.
Bugün dönüp baktığımda, hayatımdan çıkanlara değil, kalanlara şükrediyorum. Çünkü kalanlar, sınanmış olanlardır. Onlar, hayatın süzgecinden geçmiş, gerçekliği ispatlanmış insanlardır.
Artık biliyorum: Hayat, çok insan biriktirmek değil; doğru insanları kaybetmemek sanatıdır. Ve o doğru insanlar, çoğu zaman sessizdir, gösterişsizdir ama gerektiğinde dağ gibi yanındadır.
İşte bu yüzden, dar zamanın yıldızlarını iyi tanımak gerekir. Onlara hak ettikleri değeri vermek, onları hayatının merkezine almak gerekir. Çünkü gün gelir, o yıldızlar olmasa karanlıkta yolunu bulamazsın.
Ahde vefa, bir erdemden öte, bir hayat biçimidir. Ve bu hayat biçimini seçenler, hiçbir zaman gerçekten yalnız kalmazlar.
