Yazar/Şair: Bahar Önen BÜKE
Yağmur düşüyor şehrin sisli, puslu sokaklarına
Ve siyah mantolu bir kadın sokaklarda bir başına
Rüzgar okşuyor saçlarını, yürürken kaldırımda
Gözlerinden yaşlar süzülüyor, öpüyor yanaklarını
Arada titreyen elleriyle silse de
Gözleri oldukça ısrarlı
Dindiremiyor acısını,
ne saçını okşayan rüzgar,ne yanaklarını öpen gözyaşı
Yağmur şehre, gözden akanlar içine
Yağdıkça yağıyor, yağdıkça yağıyor
Ah kırık kalbin vaveylası
Kalbi titriyor
Acısı büsbütün ele geçirmiş bedenini
Öylece ,sessizce uzaktan gizlendim de seyrettim
Zaten ne yapabilirdim
Acısı haykırıyordu şehre, şehir yankılanıyor
Hepsini işittim.
Aheste aheste atarken adımlarını
Ah be siyah mantolu yalnız kadın
Yağmurdan değil bu tavır
Soğuktan değil, inandım
işledi içime
Ah o istisnalar
ukala,kaba, acımasız istisnalar
Canınız cehenneme
Canınız cehenneme!
Biraz sonra duruyor, irkiliyor
Belli ki hesaplaşma bitti
sabahı bekleyemezdi
Yatsı namazına müteakiben defnetti içindekilerini
Dik durmak O'nun asil şahsiyetiydi
Karanlık şehre yağmur ısrarla yağıyor
Sağa sola bakıyor
Öyle mahmur, öyle de gururlu
Duymasın kimse sessiz çığlığını
Bilmesin kimse
Siyah mantolu bu kadın neden ağlıyor?
Üstelik dünya kadınlar gününe de az kaldı
Ağlatılan, dövülen, öldürülen kadınların günü
Sosyal medyada yine methiyeler düzerler,
Sahi
Siyah mantolu kadının gözleri neden yağmurla yarışıyor?
Ve sonra
Yağmurlu şehrin, karanlık kalabalık sokaklarına karışıyor
Mücadele diyorum kendi kendime
mücadele,
belki de kadının ta kendisiydi ve bir kadına ne de çok yakıştırılıyor
Hiç tanımadığım, acının şah damarından öpen siyah mantolu güçlü kadın
Mücadelenin alnından öpüyorum
İçime işlerken acını
Dua ile seni göz izahımdan uğurluyorum
Güçlü kal…. Hoşça Kal
“Bu hikaye asla bir hayal ürünü değildir. Ve unutma,her hikayenin bir ruhu vardır.O ruha ancak kalp gözü ile erişilir.Açın kalbinizin gözünü! Açın ki dünya güzelleşsin,açın ki dünyanız güzelleşsin”
