Dünyanın iki farklı köşesinde, iki ayrı millet... Biri çalışmayı bir yaşam biçimi haline getirmiş Japon halkı, diğeri ise emeği geçimle yoğurmuş Türk insanı. Aralarındaki fark sadece uzaklıkta değil, üretime bakıştaki anlayışta gizlidir.
Japonya’da üretim bir zorunluluk değil, yaşamın ta kendisidir. İnsan, yaşlandıkça üretimden kopmaz; aksine deneyimiyle topluma katkı sunmaya devam eder. Onlar için çalışmak, yaş almakla bitmeyen bir görevdir. Disiplin, sadakat ve sabır, iş kültürlerinin temelini oluşturur. Bir Japon, emekli olduktan sonra bile üretimden uzak kalmayı düşünmez; çünkü üretmek, onların dünyasında var olmanın en asil biçimidir.
Türkiye’de ise emeklilik, dinlenmenin simgesidir. Uzun yıllar çalışmanın ardından gelen o an, çoğu insan için bir mola gibidir. Türk insanı üretkendir; ancak üretimi genellikle geçimle ilişkilendirir. “Erken emekli olayım, biraz dinleneyim” düşüncesi, hayat mücadelesinin doğal bir yansımasıdır. Bu durum eleştiri değil, farklı bir yaşam felsefesinin göstergesidir.
Japon halkı üretirken huzur bulur, Türk halkı ise huzuru dinlenmede arar. İşte bu iki anlayış, toplumların geleceğe bakışını şekillendirir. Birinde üretim sürekliliği, diğerinde emeğin değerini bilme vardır. Her iki kültür de kendi içinde değerlidir; biri azmiyle örnek olur, diğeri insan sıcaklığıyla.
Sonuçta üretim, ister Japonya’da yaşlı ellerle sürsün, ister Türkiye’de genç yüreklerle; önemli olan emeğin kutsallığını korumaktır. Çünkü insan, hangi ülkede olursa olsun, üretmeden var olamaz.
