Ben bir engelli annesiyim.
Sosyal medya sayesinde gördüm ki, bizim yaşadıklarımızı fazlasıyla yaşayan yüzlerce aile var. Birbirimizi tanımıyor olabiliriz ama dertlerimiz ortak. Kendi ailelerimiz bile bizi çoğu zaman anlamazken, biz engelli aileleri birbirimize en yakın aileden daha yakın olabiliyoruz.
18 yaşında bir delikanlının annesiyim.
Oğlum akülü arabasıyla hayatını sürdürüyor. Hayata sımsıkı bağlı…
Yaşamak istiyor.
Gezmek istiyor.
Giyinmek istiyor.
Arkadaşlarıyla sohbet etmek, zaman geçirmek istiyor.
Yüzmeye gitmek istiyor.
Bazen bensiz olarak hayatın içinde olmak istiyor.
Küçükken her şey daha kolaydı; kucağıma alıp her şeyi yapabiliyordum.
Şimdi hâlâ tüm bunları yapmaya çalışıyoruz ama o kadar zor ki…
Anne olarak yetememenin ağır yükü her geçen gün omuzlarımda daha çok artıyor.
Ben onu hayata tutmaya çalışıyorum, onun için çabalıyorum.
Ama artık gücüm yetmiyor… Birileri sesimizi duysun.
“Benden sonra evladım ne olacak?” diyen onlarca anne baba var.
Bizim çocuklarımız için de bir şeyler yapılsın…
Umutlarımız tükenmeden, hâlâ nefes alırken…
