Bazen düşünüyor insan; “Bu kadar kötülük nerden çıkıyor?” diye. Kime suç bulacağımızı şaşırıyoruz. Sakin kafayla da düşününce kimsenin suçlu olmadığına kanaat getirebilir miyiz, bilmiyorum!
Nasıl iyilik bu dünyadansa kötülük de bu dünyadan. Ayrılmaz ikili gibiler. Birinin varlığını diğerinin yokluğuyla anlıyoruz.
İyiliğin olmadığı bir dünya cehennemden farksız olur ki bunun örneklerini zaten dünyanın farklı yerlerinde görüyoruz.
Yine insan kaynaklı her şey. Ne çıkıyorsa insanların nefsinden çıkıyor. İnsanların doyumsuzluğu, nefislerine hâkim olamamaları, kendi bencillikleri içinde insanlığı düşünmemelerinden kaynaklanıyor.
Doğaya müdahale edilmediği zamanlarda bizsiz daha iyi olduğu zamanları da görmüştük yakın tarihlerde.
Savaşları çıkartanlar da sefalete neden olanlar da insanoğlu ne yazık ki. Yine de kimse suçu üzerine almak istemiyor ve herkes bir başkasını suçlayabiliyor.
Kötülüğü sorduğunuz zaman alacağınız cevap belli; “Bizim dışımızda gelişiyor.”. Bu şekilde değil tabi ki ama kimse de yoğurdum ekşi demeyeceğine göre, diğer insanlardan kaynaklanıyor diye kabul ediyoruz.
Diğer insanlar demek de çözüm değil. Ben buradayım, diğerleri dediğimde de sizi kastediyor oluyorum. O zaman bütün kötülükleri siz yapıyorsunuz diyebilirim belki...
Onun yerine bizden çıkıyor her iyilik ve kötülük demeği yeğlerim.
Kime sorsak iyiyim cevabını alacağımız da kesin. Herkes iyi madem, bu kadar kötülük nereden geliyor, diye sormak geliyor içimizden.
O yüzden diyoruz ki iyi de kötü de bizden…
