İnsan hayatı boyunca birçok kimlik edinir.

Öğrenci olur.

Anne olur.

Baba olur.

Yazar olur.

Öğretmen olur.

Yönetici olur.

Bir meslek, bir unvan, bir başarı, zamanla insanın kendini tanımlama biçimine dönüşür. Hatta bazen farkında olmadan şu cümle kurulmaya başlanır: "Ben yaptıklarımdan ibaretim."

Oysa hayat, insanı hiç beklemediği dönemlerde başka bir sınava davet eder.

Bazen bir şehir değişir.

Bazen bir ev boşalır.

Bazen yıllarca içinde yaşanmış bir ilişki biter.

Bazen de insan, yıllarca koştuktan sonra ilk kez durmak zorunda kalır.

İşte en zor dönem de budur.

Çünkü üretmeye, yetişmeye ve sürekli bir şey olmaya alışmış zihin, durmayı başarısızlık zanneder.

Oysa durmak çoğu zaman gerilemek değildir.

Kök salmaktır.

Toprağı hissetmektir.

Yıllarca başkalarının beklentileriyle, korkularıyla, onaylarıyla şekillenen bir hayatın ardından insan, ilk kez kendi sesini duymaya başlar. Başta bu sessizlik ürkütücüdür. Çünkü alışılan gürültü yoktur. Sürekli cevap beklenen telefonlar, açıklama aranan davranışlar, yetişilecek hedefler, bitirilecek listeler geri çekilmiştir.

Geriye yalnızca insanın kendisi kalır.

İşte çoğu kişi bu boşluğu eksiklik sanır.

Oysa bu boşluk değildir.

Yeni bir kimliğin doğumudur.

Artık insan yalnızca mesleği değildir.

Yalnızca başarıları değildir.

Yalnızca unvanları değildir.

Sabah yürüyüşünde hissettiği rüzgâr da kendisidir.

Babasıyla içtiği bir bardak çay da.

Çocuğuyla yaptığı uzun bir sohbet de.

Denize bakarken kurduğu sessizlik de.

Belki de olgunluk, daha çok üretmek değil; üretmeden de var olabildiğini fark etmektir.

Çünkü insanın gerçek değeri, yazdığı kitapların sayısıyla, aldığı sertifikalarla ya da kazandığı alkışlarla ölçülmez.

Asıl değer, hiçbir şey ispat etmeye çalışmadığı bir günde de kendini sevebilmesidir.

Hayatın ikinci yarısı belki de tam burada başlar.

Artık daha hızlı olmak için değil...

Daha derin yaşamak için.

Daha çok görünmek için değil...

Kendini daha net görebilmek için.

Belki de insanın en büyük başarısı, yeni bir kimlik inşa etmek değildir.

Kendi özüne, gösterişsiz ama sağlam bir şekilde yeniden kavuşabilmesidir.