Bir Emma Gider, Bin Kadın Kalır…
Bazı hikâyeler vardır, yalnızca bir karakterin değil, bütün bir insanlığın aynasıdır.
Emma da öyle bir hikâyenin içinden çıktı.
Bir kadının adalet arayışıydı bu;
hem erkek egemenliğine, hem kadınların sessiz işbirliğine karşı verilen bir mücadele.
Bir romanın sayfalarına sığmayan, gerçeğin ta kendisi olan bir direniş.
Bir kadın...
Dürüstlüğüyle, emeğiyle, inancıyla ayakta kalmaya çalışan bir kadın.
Ama sistemin karanlığına, erkek hegemonyasına, çıkar ilişkilerine çarpan bir kadın.
İşini yapmak isterken, birilerinin kirli düzenine dokunduğu için hedef alınan bir kadın. Tarih boyunca aynı senaryo oynandı:
Emma, sadece bir roman karakteri değil.
O, bu coğrafyada her gün susturulan, görmezden gelinen, itibarsızlaştırılan bütün kadınların sesi.
Ona yapılanlar, aslında bize yapılanların yankısı.
Bugün Emma, iki sahtekârın yalanlarıyla itibarsızlaştırıldı.
Ama yarın belki adı Mary olacak, belki Zeynep, belki sen, belki ben. Çünkü bazı ülkelerde bir kadının dürüstlüğü, bir erkeğin konforunu bozduğu anda, sistem devreye girer.
Ve sistem hep aynı şekilde çalışır:
Önce “fazla konuşuyor” derler,
Sonra “disiplinsiz”,
En sonunda “suçlu” ilan ederler.
Oysa Emma’nın suçu, yalnızca doğruyu savunmaktı.
Yolsuzluğa bulaşmadı.
Kimsenin önünde eğilmedi.
Karanlığa boyun eğmedi diye, aydınlık yanını karalamaya kalktılar.
Ve ne acıdır ki, toplum da bu linçe sessiz kaldı. Korkunun en büyük silahı sessizliktir ve sessiz kalan her insan, adaletsizliğin suç ortağıdır.
Hikâyede o iki sahtekârın pislikleri ortaya dökülüyor.
İstifaları isteniyor, üst yönetim sessiz bir soruşturma yürütüyor.
Ama kimse çıkıp “Emma’ ya yapılan yanlıştı” demiyor.
Hiç kimse, “biz de suç ortağı olduk” diyemiyor.
Çünkü bazı toplumlarda hatayı kabul etmek değil, üstünü örtmek erdem sayılıyor.
Peki, Emma aklandı mı şimdi?
Hayır.
Çünkü bir kadının itibarı, yalnızca adli bir dosyayla değil, toplumun vicdanıyla temizlenir.
Ve biz hâlâ o vicdanı uyandıramadık.
Emma, romanlarda kaldı belki ama onun gibi binlerce kadın hâlâ aramızda.
İşyerinde mobbinge uğrayan memur da o.
Köy okulunda haksız yere sürülen öğretmen de.
Bir hastanede susarak ağlayan hemşire de.
Hepsi aynı sistemin, aynı sessiz şiddetin kurbanı.
Biz hâlâ kadınları “ne kadar dayanıklı” olduklarıyla överken, onlara ne kadar adil davrandığımızı hiç sormuyoruz.
Emma’nın hikâyesi bu yüzden önemli.
Çünkü o bize şunu hatırlatıyor:
Adalet, yalnızca mahkeme duvarlarında değil, insanların dilinde, bakışında, sessiz kalışında da aranır.
Bir gün adalet gerçekten yerini bulacaksa,
o gün bir kadının sesi yükseldiğinde,
hiç kimse “sus” demeyecek.
Çünkü biliyoruz ki karanlık ne kadar derin olursa olsun,
her zaman bir Emma kalacak, ışık saçmak için.
Emma’nın hikâyesi sadece bir roman değil, bir çağrıdır.
Dünyanın neresinde olursak olalım, hepimizin içinde bir Emma vardır.
