Sürekli bir şeyleri düşünmeyi normal, zihninin hiç susmamasını hayatın gereği sanır. Bir yere giderken bile orada olamaz; aklı geride bıraktıklarında, henüz yaşanmamış ihtimallerde, başkalarının kendisi hakkında ne düşündüğündedir. Bir türlü dinlenemez. Çünkü bazen insanı yoran yalnızca yaptıkları değil, zihninde taşıdıklarıdır.

Oysa hayat, sürekli yetişilmesi gereken bir yer değildir.

İnsan bazen bir sokakta amaçsızca yürürken, tanıdığı birine içtenlikle gülümserken, sevdiği bir şarkıyı dinlerken ya da akşam evine döndüğünde derin bir nefes alırken kendine yaklaşır. Büyük mutluluklar, büyük değişimler beklerken gözden kaçırdığı küçük anların içinde bulur huzuru.

Peki, insan en son ne zaman kendisi gibi hissetmiştir?

Bu soru ilk bakışta basit görünür. Ama cevabı, hayatımızda ne kadar zamandır kendimize yer açmadığımızı anlatabilir. En son ne zaman bir şey yaparken başkalarının ne düşüneceğini hesaplamadık? Ne zaman bir kararımızı açıklamak zorunda hissetmedik? Ne zaman bir günün sonunda, yapılacaklar listemizdeki her şeyi bitirdiğimiz için değil, o günü gerçekten yaşadığımız için mutlu olduk?

Belki de kendimize dönmenin ilk adımı, bu soruları sormaktan geçiyor.

Çünkü insanın yeniden başlaması için her şeyi bırakması, başka bir şehre taşınması ya da hayatını baştan kurması gerekmiyor. Bazen yalnızca hızını azaltması, kendisini yoran alışkanlıkları fark etmesi ve artık her şeye yetişmek zorunda olmadığını kabul etmesi yeterli.

Geçmişte alınmış kararlar, söylenmiş sözler, kaçırılmış fırsatlar… Hepsini yeniden düşünüp kendimizi yargılayarak bugünü de kaybedebiliriz. Oysa geçmişe dönüp bakmakla geçmişte yaşamaya devam etmek aynı şey değil. İnsan, hatalarından sorumluluk alabilir ama ömrünün geri kalanını kendini cezalandırarak geçirmek zorunda değildir.

Belki de olgunlaşmak biraz da budur: Kendine daha az yüklenmek, herkesi memnun etmeye çalışmamak, bazı şeyleri olduğu yerde bırakabilmek.

Bir sabah uyanıp hayatın birdenbire değişmesini beklemeyin. Bazen değişim, dışarı çıktığınızda etrafınıza daha rahat bakabilmenizdir. Bazen bir masada otururken zihninizin ilk kez başka bir yerde olmamasıdır. Bazen de uzun zamandır unuttuğunuz bir duygunun, hiçbir özel neden yokken içinizde yeniden belirmesidir: İyi olma hâli.

Belki de asıl sorumuz şu olmalı:

Hayatın içinde kendimize ne kadar yer bırakıyoruz?

Çünkü insanın kendine kavuşması için geç kalmış sayılmaz. Kaç yaşında olursa olsun, hangi yollardan geçmiş olursa olsun, kendisiyle yeniden tanışabilir.

Ve bazen hayatın en güzel başlangıcı, insanın ilk kez bir yere yetişmeye çalışmadan, sadece kendi hayatının içinde yürümeye başlamasıdır.