Hayat dediğimiz şey, çoğu zaman yetişmeye çalıştığımız bir telaştan ibaret. Bitmeyen işler, ardı arkası kesilmeyen sorumluluklar, verilmesi gereken kararlar, aşılması gereken engeller ve her geçen gün biraz daha büyüyen beklentiler…
Hep bir yerlere yetişiyoruz. Hep bir şeyleri tamamlamaya, birilerine yetişmeye, bir şeyleri başarmaya çalışıyoruz. Peki, bütün bu koşuşturmanın içinde kendimize ne kadar yetişebiliyoruz?
İşte tam da bu noktada bazen durmak gerekiyor.
Bazen geri çekilmek, olan biteni uzaktan seyretmek gerekiyor. Her meseleye müdahil olmadan, her söze cevap yetiştirmeden, her tartışmanın içinde kendine bir yer aramadan sadece izlemek gerekiyor. Üstelik bunu bir yenilgi olarak değil, insanın kendisine verdiği bir mola olarak görmek gerekiyor.
Bazen mütebessim bir çehreyle karşılamak gerek hayatı. Her şeyi ciddiye almamak, herkese kendini anlatmaya çalışmamak, anlaşılmak için yorulmamak gerek. Çünkü insan bir süre sonra şunu öğreniyor: Herkesin anlayacağı şeyler olduğu gibi, anlamamakta ısrar edenler de var.
Bazen susmak gerek.
Ama öyle sıradan bir suskunluktan bahsetmiyorum. İçinde binlerce cümle taşıyan, söylenmemiş sözlerin ağırlığını bilen, gerektiğinde sessizliğiyle konuşan bir suskunluktan bahsediyorum. Bazen insanın en büyük cevabı, cevap vermemektir. En güçlü duruşu, bulunduğu yerden bir adım geri çekilmektir.
Bazen de sessiz vaveylalar koparmak gerek insanın içinde. Kimseye duyurmadan, kimseye anlatmadan, kendi içinde hesaplaşmak, muhakeme yapmak ve kendini yeniden tanımak gerek.
Çünkü insan, yalnızca yorulduğunda değil, kendinden uzaklaştığında da dinlenmeye ihtiyaç duyar.
Uzun zamandır ihmal ettiğin bir kitabı yeniden eline almak, acele etmeden bir fincan çay içmek, saatlere bakmadan oturmak, sevdiğin insanlarla vakit geçirmek… Belki de hiçbir şey yapmadan öylece durmak.
Ne büyük bir lüks değil mi?
Oysa hayatın en kıymetli anları çoğu zaman büyük başarıların, kalabalık organizasyonların ya da alkışların arasında saklı değil. Bazen bir bardak çayın buharında, bazen sevdiğin bir insanın sesinde, bazen de kimsenin senden hiçbir şey beklemediği o birkaç saatin içinde gizli.
Bazen her şeyden uzaklaşmak gerek. Günlük koşturmacadan, bitmeyen beklentilerden, yapmacık ilişkilerden, sahte yüzlerden, riyakârlıktan ve insanın enerjisini tüketen gereksiz kalabalıklardan…
Herkesin hayatında biraz mesafe koyması gereken insanlar, biraz geride bırakması gereken meseleler vardır. Her kapıyı çalmak, her davete icabet etmek, her gönlü hoş tutmak zorunda değiliz. İnsan bazen başkalarını memnun etmeye çalışırken kendisini ihmal ediyor. Oysa kendine haksızlık ederek kimseye gerçek anlamda iyilik yapamazsın.
Bazen kendine dönmek gerek.
Neden başladığını, ne için mücadele ettiğini, hangi değerlerin peşinden yürüdüğünü yeniden hatırlamak gerek. Hayata tutunma sebebini, seni sen yapan ilkeleri, aileni, sevdiklerini ve bütün yorgunluklarına rağmen yeniden ayağa kalkmanı sağlayan o güçlü bağı unutmamak gerek.
Çünkü insanın pusulasını kaybetmesi, yolunu kaybetmesinden çok daha tehlikelidir.
Ve bazen gerçekten de hayatın pause tuşuna basmak gerek.
Korkmadan, çekinmeden, kim ne der diye düşünmeden… Sadece kendin için. Zihnini boşaltmak, ruhunu dinlendirmek, kendini toparlamak ve yeniden doldurmak için.
Bunun adı vazgeçmek değil. Bunun adı pes etmek hiç değil.
Bunun adı, yeniden başlayabilmek için kendine fırsat vermektir.
Unutmamak gerekir ki her geri çekiliş bir kaybediş değildir. Bazen insan, daha sağlam adımlarla yürüyebilmek için geriye çekilir. Her sessizlik çaresizlik değildir. Bazen en doğru karar, konuşmamaktır. Her mola tembellik değildir. Bazen en büyük verimlilik, doğru zamanda durabilmektir.
İnsan kendisini tüketerek başarılı olamaz. Sürekli veren, sürekli yetişen, sürekli mücadele eden bir insanın da nefes almaya ihtiyacı vardır.
Bazen yenilenmek gerek.
Hem de öyle üstünkörü değil. İnsanın zihnini, ruhunu, niyetini ve heyecanını yeniden gözden geçireceği kadar derin bir yenilenme…
Sonra yeniden sahalara dönmek gerek.
Ama bu defa daha berrak bir zihinle, daha güçlü bir iradeyle, daha sağlam bir duruşla… Neyi neden yaptığını bilerek, kimin için ve hangi değer uğruna mücadele ettiğinin farkında olarak…
Yaptığın işi aşkla yapmak gerek. Sırf yapılması gerektiği için değil, hakkını vererek yapmak gerek. Üzerine aldığın sorumluluğu hakkıyla taşımak, emeğini esirgememek, bulunduğun yere değer katmak gerek.
Ve bütün bunları yaparken bir şeyi hiç unutmamak gerek:
Hakkını vermek gerek. Hem de HAKK'ın hatırı için.
Çünkü mesele yalnızca çalışmak, üretmek, başarmak ya da bir yerlere gelmek değil. Mesele, insanın geriye dönüp baktığında kendi vicdanıyla baş başa kaldığında huzur bulabilmesidir.
Bazen duracağız. Bazen susacağız. Bazen uzaklaşacağız. Bazen kendimizi dinleyeceğiz.
Ama sonra mutlaka yeniden başlayacağız.
Daha az yorularak değil, neye yorulacağımızı daha iyi bilerek…
Daha az konuşarak değil, ne zaman konuşmamız gerektiğini bilerek…
Daha az mücadele ederek değil, hangi mücadeleye değeceğini seçerek…
Çünkü hayat, her an koşmak zorunda olduğumuz bir maraton değil. Bazen durup nefes almayı, etrafımıza bakmayı ve kendimizi yeniden hatırlamayı da bilmeliyiz.
Bazen yenilenmek gerek.
Kendin için, sevdiklerin için, inandığın değerler için…
Ve en önemlisi, başladığın yere değil, olmak istediğin insana yeniden ulaşabilmek için.
Haydi, biraz duralım. Bir çay koyalım. Kendimizi dinleyelim. Sonra da kaldığımız yerden, ama çok daha güçlü bir şekilde devam edelim.
Çünkü daha yapacak çok işimiz, verecek çok emeğimiz ve yaşanacak çok güzel günlerimiz var.
Yenilenmek bir ihtiyaçtır. Yeniden başlamak ise bir irade meselesi.